F-15 Eagle
زمان کنونی: ۹-۱۲-۱۳۹۹, ۱۲:۵۲ صبح
کاربرانِ درحال بازدید از این موضوع: 1 مهمان
نویسنده: raptor
آخرین ارسال: raptor
پاسخ: 2
بازدید: 5920

ارسال پاسخ 
 
امتیاز موضوع:
  • 0 رأی - میانگین امتیازات: 0
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
F-15 Eagle
نویسنده پیام
*****
مدیر سلاح های شکاری
عنوان : Moderator
ارسال‌ها: 55
تاریخ عضویت: تير ۱۳۹۲
اعتبار: 7
وضعیت : آفلاین
جنسیت:
سپاس ها 32
سپاس شده 217 بار در 63 ارسال
ارسال: #1
F-15 Eagle
[تصویر:  800px-thumbnail.jpg]

در دوران جنگ سرد،هواپیمای افسانه ایه F-14 Tomcat به خدمت نیروی دریایی آمریکا درآمد،اما نیروی هوایی آمریکا همچنان از F-4 Phantom II های قدیمی استفاده میکرد و به یک جنگنده جدید نیاز داشت که بتوانند به راحتی از پس جنگنده های جدید شوروی همچون Mig-25 Foxbat بر بیاید.

در پاسخ به نیاز نیروی هوایی برای یک جنگنده برتری هوایی،نیروی هوایی آمریکا برنامه FX(جنگنده آزمایشی) را به اجرا گذاشت که هدف آن دستیابی به یک جنگنده سبک وزن برتری هوایی با قابلیت مانور بالا بود و مخصوص نبردهای هوایی با داشتن قدرت وتوانایی و چابکی خاصی در مقایسه با نوع طراحی شده ی روسی در نظر گرفته شده بود.این جنگنده باید سرعتی بالای 2500 کیلومتر بر ساعت و نسبت نیروی پیشرانه به وزن نزدیک 1 دارا می بود.کمپانی های هوافضای آمریکای McDonnell Douglas و General Dynamics و Fairchild Republic و Boeing و Grumman و Lockheed Martin و North American به این مناقصه پاسخ دادند و طرح هایشان ارائه و پیشنهاد گردید که فقط طرح های سه کمپانی McDonnell Douglas و Fairchild Republic و North American برای مرحلهی بسته شدن قرارداد پذیرفته شدند و مرحله های پیشنهاد پروژه تا ماه ژوئن 1969 به اتمام رسید و نیروی هوایی آمریکا از ماه جولای تا دسامبر،ارزیابیهای لازم را توسط بخش سیستمهای هوانوردی خود به انجام رساند و سرانجام انتخاب کمپانی McDonnell Douglas به عنوان پیمانکار پروژهی جدید در 23 دسامبر 1969 به طور رسمی اعلام گردید.

در ماه جولای جنگنده ی جدید توسط یک فروند هواپیمای ترابری C-5 Galaxy نیروی هوایی به پایگاه هوایی Edwards در کالیفرنیا منتقل گردید و پس از مونتاژ نهایی وبازرسی های لازم،برای اولین پرواز آماده شد و در 27 جولای 1972 در زیر درخشش نور زیبای خورشید در کالیفرنیا،اولین اولین F-15 Eagle نیروی هوایی آمریکا تحویل خلبان آزمایش کمپانی McDonnell Douglas گردید و به این شکل اولین پرواز آزمایشی F-15 انجام شد.

ماموریت اصلی جنگنده F-15 Eagle،حفظ برتری هوایی و انجام اقدام های ضد هوایی است و در پست فرماندهی تاکتیکی هوایی است.
از ماموریت هایی که در راس عملیات برتری هوایی قرار دارند می توان به انجام عملیات اسکورت و پشتیبانی هواپیماهای فوری در آسمان دشمن و حمله به هواپیماهای مهاجم،شرکت در نبردهای هوایی با ایجاد اختلال های الکترونیکی،انجام گشت های هوایی و ایجاد پشتیبانی و دفاع تاکتیکی هوایی از موقعیت خودی اشاره کرد.

بر اساس گزارش ها پروژه ی توسعه و ساخت جنگنده ی F-15،ازسخت ترین ماموریت در موارد اعلام شده،درگیری ونبرد هوایی بر فراز خاک و آسمان دشمن اعلام شده است،یعنی جایی که جنگنده ی تهاجمی باید خود را در مقابل حمله های متقابل جنگنده های دشمن و آتش پر حجم ضد هوایی(زمین به هوا) حفظ نماید و در واقع این انتظار ها عجیب نخواهد بود.

F-15 Eagle در 9 ژانویه 1976 معرفی شد.در همان سال اولین جنگنده F-15 Eagle به طور رسمی از خط تولید کمپانی McDonnell Douglas در St. Louis خارج شد و طی مراسمی به نیروی هوایی آمریکا تحویل گردید.
پس از خرید کمپانی McDonnell Douglas توسط Boeing،امتیاز ساخت F-15 نیز به Boeing رسید.

با گذشت زمان بر کارشناسان نظامی معلوم شد که F-15 یک جنگنده بسیار انعطاف پذیر و کارآمد است و قابلیت استفاده به عنوان جنگنده ای همه منظوره را داراست.زمانی که خلبان یک Mig-25 Foxbat با هواپیمای خود به غرب پناهنده شد(ماجرای فرار ویکتور بلانکو که پیش از این پستی درباره آن گذاشته شد)،معلوم گردید که Mig-25 Foxbat فاقد بسیاری از قابلیت های یک جنگنده مدرن است.بنابراین F-15 به صورت یک جنگنده بی رقیب درآمد و سمبل ظهور جنگنده های نسل چهارم گردید.

F-15 با ثبت رکورد شکار و سرنگونی 104 هواپیمای دشمن بدون حتی یک مورد شکست در درگیری هوایی،موفق ترین جنگنده شکاری تاریخ بوده است.
نیروی هوایی آمریکا معتقد است که F-15 دارای خصوصیات و ویژگی های خارق العاده ای است که در واقع ترکیبی از ویژگی هایی چون قدرت آتش وسامانه های پیشرفته ی الکترونیک،به وجود آورنده ی این توانمندی می باشد.

F-15 ساخته شده توسط McDonnell Douglas نسبت به F-4 Phantom II سبکتر و پر قدرت تر بوده از کارایی بالاتری برخوردار بود.برای ساخت آن از بدنه ترکیبی از جنس تیتانیوم استفاده شده است که از فولاد سخت تر و مقاوم تر است،به خصوص در اطراف موتورها و بخشی از بالها و پوسته بدنه.در این جنگنده ازپایدار کننده افقی استفاده شده است. بین دو موتور هم از ترکیب تیتانیوم و ترکیب های مقاوم در برابر حرارت استفاده شده است تا در هنگام آتش گرفتن یک موتور،از آتش گرفتن موتور دیگر جلوگیری شود.

موتورهای سمت راست و چپ F-15 دقیقا شبیه هم هستند و قابلیت تعویض با هم را دارند.بر خلاف F-14،موتورها در F-15 به هم نزدیکتر هستند تا مشکل بر هم خوردن تعادل جنگنده در صورت از کار افتادن یک موتور از بین برود.
هوای مورد نیاز موتورها در F-15 از دو هواکش بزرگ تامین می شود. هوا از جلو مکیده می شود و از پایین به بالای موتور جریان پیدا می کند تا به میزان کافی هوا به موتورها بخصوص زمانی که جنگنده در حداکثر زاویه حمله قرار دارد برسد.این دریچه ها قابلیت تنظیم نسبت به خط افق هم دارند و می توان انها را 4 درجه به بالا و 11 درجه به پایین تنظیم کرد.تنظیم دریچه بوسیله سیستم های کامپیوتری انجام می شود تا خلبان مطمئن شود جریان هوا به طور مناسب و کافی به موتورها برسد.
همچنین یک سیستم سخن گو برای هشدار در مورد وضعیت موتور و اشکال های احتمالی که ممکن است گریبانگیر موتور شود یا آسیب دیدن موتور بر اثر برخورد موشک وجود دارد که خلبان را آگاه میسازد.

برای جلوگیری از شعله ور شدن سوخت بر اثر اشباه خلبان و جلوگیری از آتش گرفتن موتور،از محفظه ای از جنس کوارتز استفاده شد که باعث شد نظارت خلبان در هنگام تزریق سوخت افزایش یابد.همچنین سیستم کنترل سوخت هم در این کار به خلبان کمک میکند.

قسمت اصلی و حیاتی بدنه از 4 شبکه فلزی که از مرکز بدنه جنگنده گذشته و بار قسمت اصلی وزن را بر دوش می کشد تشکیل شده.این شبکه ها به گونه ای قرار دارند که دو ورودی هوا در 2 طرف جنگنده که در جلوی موتورها قرار دارند،به راحتی به بدنه متصل شوند.3 شبکه از شبکه های گفته شده از 3 نقطه به بال ها وصل می شوند.موتورهای جنگنده هم درون این فریم فلزی قرار گرفته و وزن آنها توسط این شبکه تحمل می شود.8 تانک حامل سوخت در زیر بدنه بین دو هواکش و در زیر بال ها جای می گیرد که حجمی معادل 1790 گالن آمریکا(6776 لیتر) در منبع سوخت جای می گیرد.البته این جنگنده قادر به حمل 3 تانک سوخت خارجی با ظرفیت 610 گالن هم می باشد.یکی از تانکها در قسمت وسط زیر بدنه و 2 تا در 2 طرف بالها قرار دارد.در مدل های جدیدتر جنگنده از مخزن های سوخت همسانی استفاده شده.فرق این مخزن های سوخت با مخزن های سوخت خارجی این است که قابلیت جدا شدن ندارند.

هیچ شکافی بر روی لبه بال ها جهت کاهش سرعت در هنگام فرود قرار داده نشده است و استفاده از خمیدگی ها متحرک در پشت بال توسط تیم طراح حذف گردید،انتهای بالها تیز نمی باشد.شکل کلی بال شبیه ذوزنقه است.

در F-15 دارای 2 سکان عمودی می باشد که این مسئله ثبات بیشتری را به هواپیما می دهد. قسمت های متحرک و افقی دم پایین سکانها و کمی پایینتر از خط طولی بالها قرار دارد که این امر باعث عدم ایجاد اغتشاش در جریان هوا در لبه حمله می گردد.سکان های و تثبیت کننده های هر سمت قابلیت تعویض با هم را دارند.

F-15 دارای 3 سیستم هیدرولیک است که سیستم های کنترل پروازی را که فرایند های هیدرولیک استفاده می کنند را مدیریت می کند، همچنین 2 ژنراتور با قدرت 50 کیلو ولت برق مورد نیاز جنگنده را تامین می کند.این جنگنده از معدود هواپیماهای شکاری است که سیستم خاموش کننده آتش دارد که در بین 2 موتور قرار گرفته است و از یک ماده خاموش کننده غیر خورنده با قابلیت بالا در جهت خاموش کردن سریع آتش پر شده است.در هنگام اتش گرفتن موتور این مواد از طریق 3 نازل بر روی موتور پاشیده می شود.

در سیستم ارابه فرود جنگنده،چرخ ها به داخل بدنه جمع می شوند و با زاویه 90 درجه به زیر بدنه می روند.عرض محفظه جمع شدن چرخ ها 2.7 متر است.
در زیر بدنه قلابی وجود دارد که در هنگام فرود اضطراری به کابل هایی که در باند قرار داده شده است گیر کرده جنگنده را متوقف می کند.بر روی میله ای که چرخ ها بر روی آن سوار هستند،چراغ هایی جهت روشن کردن مسیر در هنگام شب یا روزهایی که دید کم می باشد نصب گردیده.

[تصویر:  800px-F-15_Eagle_landing_with_the_speed_brake_up.jpg]

در بالای بدنه ترمز هوایی قرار گرفته است که نقشش کاهش سرعت جنگنده می باشد و به خصوص در هنگام فرود از اهمیت بالایی برخوردار است و در هر سرعتی قابل استفاده است.در ابتدای طراحی،زاویه قرار گرفتن آن بیش از حالت کنونی بود که پس از انجام پروازهای آزمایشی از زاویه آن کاسته شد و بر مساحت دریچه افزوده شد.

F-15A که مدل اولیه F-15 است،دارای 2 سیستم کنترل پرواز است.
سیستم هیدرولیک این کار را با استفاده از Stick(اهرم) انجام می دهد و در حقیقت جنگنده به صورت مکانیکی هدایت می شود و ارتباط بین سکانها،پایدار کننده ها و فلپ ها توسط اهرم ایجاد می گردد.در پروازهای ازمایشی اولیه این سیستم دارای اشکال هایی بود که هدایت جنگنده را مشکل می کرد که بعدا این مشکل حل شد.

F-15 دارای سیستم اتوماتیک پشتیبان و پایدار کننده کنترل است که CSAS نامیده می شود و کوتاه شده Control And Stability Augmentation Systems است،که سیستم پرواز با سیم یا Fly by wire جزیی از این سیستم می باشد.مانند تمامی جنگنده هایی که از سیستم پرواز با سیم استفاده می کنند،فرامین کنترل از راه کامپیوترهایی اعمال می شود که صدها محاسبه را در هر ثانیه انجام می دهند.بسیاری از پارامترهای مهم همچون فشار دینامیکی،شتاب سنج و .. به راحتی توسط این سیستم کنترل می شوند.این کامپیوترها می توانند در هر سرعت و فشار G بالا سطح های کنترلی جنگنده را درست کنند.این سیستم با اهرم هدایت هواپیما هم ارتباط دارد و فرامینی را که از راه آن منتقل می کنند را مدیریت می کند.در صورتی که به هر دلیلی اشکالی در سیستم CSAS رخ دهد بصورت اتوماتیک هدایت جنگنده به سمت هیدرولیکی تغییر پیدا میکند.

[تصویر:  92504]

F-15 میتواند به شایستگی از عهده هر گونه جنگ هوایی برآید،خواه این نبرد یک نبرد هوایی از فاصلهی نزدیک(Dog fight) باشد،یا خواه یک نبرد از فاصلهی دور یا فراتر از دید چشمی(BVR).
کمپانی McDonnell Douglas برای طراحی F-15،از جدیدترین روشهای آیرودینامیکی طراحی بال بهره جست.اما با وجود این،در نخستین پروازهای این جنگنده که از 27 جولای 1972 آغاز شد،اشکال هایی همچون ناپایداری و لرزش شدید در بالها در سرعتهای نزدیک به سرعت صوت ظاهر گشت که بعدها با طراحی دوبارهی لبه حمله و لبه فرار بال و همچنین تغییر هایی در پروفیل آن،این مشکل ها برطرف گردید.

این هواپیما با سوختگیری هوایی میتواند مدت 15 ساعت تمام به انجام ماموریت بپردازد.اهمیت این مسئله هنگامی روشن میشود که بتوان فشاری را که در این مدت طولانی بر پیشران ها،پیکره و دستگاههای الکترونیکی هواپیما وارد میآید،تصور کرد.
F-15،به داشتن محکمترین بدنه جنگنده در دنیا مشهور است،چرا که بدنهی این هواپیما در مانورهای شدید،میتواند فشار بالای 9G یا در واقع 9 برابر شتاب جاذبه زمین را تحمل کند.در این مانورها،وزن هواپیما به دلیل مقابله با شتاب جاذبه به حدود 225 تن میرسد.اگر این پرنده با بیشینه توان خود مانور دهد،خلبان آن،هرچقدر هم که مقاوم و آماده باشد،بر اثر فشار میمیرد.فشار هنگام مانور با این جنگنده جوراب را از پای خلبان در می آورد.

[تصویر:  f15_eagle_desktop_wallpaper-1600581607.jpg]

همچنین طراحی هواپیمای F-15،انقلابی در طراحی کاکپیت(کابین خلبان) هواپیماهای جنگنده به شمار میآمد.این هواپیما با در اختیار گذاشتن کاکپیتی گسترده،دید بسیار عالی را برای خلبان فراهم میآورد و نشان دهندهها در بهترین وضعیت ممکن برای راحتی خلبان قرار داده شده اند.پس از تولید 410 فروند از گونهی A و گونهی آموزشی B این هواپیمای تاکتیکی قدرتمند،گونه های C و D نیز با تغییر هایی چون پیشرانهای نیرومندتر و رادار جدید AN/APG-70 معرفی شدند.در این میان،گونهی C به محبوبترین مدل این هواپیما در بین دارندگان این جنگندهی خوش ساخت تبدیل گردید.علاوه بر تغییر های گفته شده، گونهی C این هواپیما توانایی حمل دو مخزن سوخت اضافه در زیر دهانهی(هواکش) پیشران ها را نیز دارا بود که به نوبه خود،تاثیر بسزایی در افزایش برد این هواپیما در یک پرواز بدون سوختگیری هوایی را داشتند.

تجهیزات F-15 در عرض 15 دقیقه بر روی آن نصب یا جدا می شود و نصب آنها تاثیری بر روی نصب موشک های هوا به هوا ندارد.این تجهیزات شامل سیستم های لیزری،دوربین های تلویزیونی،تجهیزات فرو سرخ،
سیستم پیش اخطار جدید و جنگ الکترونیک می باشد.

برای تهیه نقشه های زمینی با وضوح بالا از حالت SAR(رادار روزنه ترکیبی) و برای شلیک موشک های فرا دید مانند AIM-7 Sparrow و AIM-120 AMRAAM از حالت TWS(که کوتاه شده track-while-scan است) استفاده می شود که در این حالت هدف ها را به طور همزمان مشخص می کند.در رادارهای جدید سوییچ از یک وضعیت به وضعیت دیگر به آسانی انجام می شود.این خاصیت در رادارهای نسل اول به آسانی انجام نمی گرفت.در رادارهای جدید از سیستمNon Cooperative Target Recognition جهت شناسایی دقیق جنگنده های خودی از دشمن استفاده می شود.

رادار جنگنده هیچ گاه خاموش نمی شود حتی در زمانی که جنگنده جهت جلوگیری از شناسایی در حالت Silent پرواز می کند و هیچ انرژی تابشی از رادار گسیل نمی شود.این رادار قابلیت را دارد که در هنگام حمله به هدف کمترین موج را گسیل نماید تا مورد شناسایی قرار نگیرد.
یعنی پس از شناسایی هدف و قفل کردن بر روی آن رادار در وضعیت Sniff mode قرار می گیرد.البته این حالت برای موقعیت های دیگر هم قابل استفاده است.برای مثال در هنگام سوختگیری هوایی رادار در این حالت قرار می دهند تا اپراتور بوم سوختگیری در معرض امواج قرار نگیرد.
به همین منظور تجهیزات ایمنی در جنگنده نصب شده است که اجازه انتشار امواج رادار را در وضعیتی که جنگنده بر روی زمین است نمی دهد.رادار قابلیت ثابت نگه داشتن نقشه بر روی صفحه که این کار فریز کردن تصویر نامیده می شود را دارد.البته این نقشه فریز شده با نزدیک شده به هدف آپدیت می شود.جاده ها،پل ها و ... تا فاصله 161 کیلومتری قابل تشخیص می باشند.در نزدیکی هدف به دلیل وضوح بالای تصویر هدف هایی مانند تانک،هواپیماهای روی زمین و حتی اتومبیل ها به راحتی قابل تشخیص هستند.

زمانی که جنگنده می خواهد رادار را در حالت شناسایی هدف های هوایی قرار دهد،با وضعیت A/A mode(که منظور هوا به هوا Air to Air میباشد) را انتخاب می کند.در این حالت نرم افزار تمامی ایتم های متحرک در روی زمین را فیلتر می کند و فقط هدف های هوایی را نمایش می دهد.این حالت هم خود به 3 بخش تقسیم می شود و خلبان می تواند تمامی هدف های زمینی را که سرعتشان کمتر از 83.34 ،116.67 و 161.12 کیلومتر بر ساعت است فیلتر کند.این خاصیت باعث می شود هنگامی که جنگنده از Chaff جهت گمراه کردن موشک دشمن استفاده می کند،ورقه های فلزی در رادار دیده نشود.

بهره گیری از کیفیت جنگنده های F-15 به دلیل استفاده از سیستم هیدرومکانیکی رایج یا سیستم تقویت کنترل در پرواز هواپیما به عنوان یک امر برتر یاد شده است؛با این حال F-15 تا پاییز سال 1974 با بهسازی ها و دگرگونی های زیادی تحت عنوان پروژه ی الهای تغییر مهندسی و بیش از39 توصیه و پیشنهاد روبرو گردید که از میان آنها 26 مورد در هواپیما اعمال شد و 13 مورد از پیشنهاد ها نیز رد گردید.

در میان موارد پیشنهادی اعمال شده در هواپیما،سه مورد بینهایت مورد توجه قرار گرفت که عبارتند از خمیدگی نوک بالها،ناپیوستگی در ناحیه داخلی لبه حمله ی سکان افقی متحرک و ترمز هوایی نصب شده در پشت هواپیما.
در ادامه برنامه های آزمایشی کمپانی McDonnell Douglas،دو مشکل نیز در مورد F-15 مشخص و اعلام گردید.مشکل اول در ارتباط با به وجود آمدن نوسان و آشفتگی های جریان هوا بود که به طراحی ساختمان هواپیما مربوط می شود ومشکل دوم در خصوص بارهای وارده بر بال هواپیما در ارتفاع بود.

بعد از سعی وتلاش فراوان جهت حل مشکل های به وجود آمده،می بایست تغییر هایی در قسمت نوک بال هواپیما به وجود می آمد؛ بنابراین حدود 0.3716 مترمربع به صورت کج از نوک بال هواپیما حذف گردید،به صورتی که یک خمیدگی در نوک بال هواپیمابه وجود آمد. همچنین در خصوص لرزش درسکان نیز می بایست یک برش در لبه حمله ی سکان افقی ا یجاد می شد تا مشکل لرزش ثبت شده در آزمایش های تونل باد منتفی می گردید.

همچنین با استفاده از یک ترمز هوایی بزرگ به اندازه 1.86x2.93 متر مربع که در پشت هواپیما قرار دارد،هواپیما قادر به ایجاد پسای مورد نیاز خود در زاوی های کم گردید و به این صورت مشکلل ها حل گردید.

یکی از جنبه های جالب برنامه ی آزمایش پرواز جنگنده F-15،ساخت و پرواز یک مدل رادیو کنترل از F-15 بود که توسط یک هواپیمای B-52 مرکز تحقیق ها پروازی سازمان ملی هوانوردی و فضانوردی آمریکا در ارتفاع 13700متری انجام شد و هواپیمای رادیویی از راه دور کنترل گردید.مدل رادیویی F-15 از آلومینیوم و فایبرگلاس ودر مقیاس3.8 ساخته شد و طول بال آن 4.91 متر،طول 7.28 متر و وزن آن حدود 907 کیلوگرم بوده است.کلیه ی عملیات هدایت هواپیما با استفاده از یک سیستم رادیو کنترل از روی زمین صورت می گرفت و F-15 رادیویی پس از انجام آزمایش های پروازی با استفاده از چتر و یک هلیکوپتر در میان هوا بازیافت می شد.

صندلی استفاده شده از نوع ACES II می باشد که در بیشتر جنگنده های آمریکایی مانند F-16 هم مورد استفاده قرار گرفته است.در حالتی که این جنگنده در باند ایستاده است،راکت این صندلی در عرض 0.3 ثانیه عملیات پرتاب را انجام می دهد.جدا شدن خلبان از صندلی 1.3 ثانیه طول کشیده چتر نجات در عرض 2.3 ثانیه باز می شود.



رادارهای نصب شده بر روي جنگنده های F-15،از نوع X-band بوده كه از نوع پالس-داپلر هستند و هم برای ماموريت های هوا به هوا و هم هوا به زمين كاربرد دارند.اين رادارها هم ميتوانند ديد بالا داشته و هدف هایی را كه در ارتفاع بسيار بالا در حال پرواز هستند را شناسايی كند و هم ديد پایين دارند و می توانند هدف های پرنده كم ارتفاع را بدون اغتشاش موج های برگشتی از سطح زمين،تشخيص دهند.اين رادارها هم ميتوانند هدف های كوچكی كه را در ارتفاع پست و در فاصله دوری قرار دارند را شناسايی كنند و هم هدف هایی را كه در ارتفاع بسيار پست،مانند نوک درختان،در حال پروازند.

رادار،اطلاعات مورد نياز جهت رهاسازی جنگ افزار مناسب را بر عليه هدف های يافت شده را در اختيار كامپيوتر مركزی قرار ميدهد.به هنگام نبردهای بسيار نزديک هوايی،رادار به طور خودكار اطلاعات پروازی هواپيمای دشمن را بر روی نمايشگر HUD نشان میدهد.
مدل های مختلف رادار های F-15 عبارت اند از:


AN/APG-63
رادار APG-63 در اوایل دهه 1970 طراحی شد و از سال 1973 عملياتی شده است.در سال 1979،اين رادار دستخوش ارتقا بزرگی گرديد و به اولين راداری تبديل شد كه اطلاعات نرم افزاری قابل برنامه ريزی پردازش شده را يكپارچهسازی مینمود.(PSP که کوتاه شده programmable signal processor است).PSP اين امكان را مهيا می ساخت تا سيستم رادار به حالت های جديد جستجو و رهاسازی جنگ افزار جديد مجهز شود.اين امكان به دليل استفاده از نرم افزار قابل برنامهريزی به جای تغيير سخت افزاری حاصل ميگرديد.مدت زمان توليد رادار APG-63 ديری نپایيد،اما اين رادار هنوز در خدمت باقی مانده است.در حدود 1000 دستگاه رادار APG-63 تا قبل از پایان توليد در سال 1986،تحويل شده است.
در حدود 700 دستگاه از اين رادار،بر روی جنگنده های F-15A/B و برخی مدلهای اوليه C و D هنوز در خدمت باقی مانده اند.اين جنگنده ها اكنون توسط نيروی هوايي آمریکا،گارد ملی دفاع هوايی آمریکا، نيروی هوايی اسرایيل،ژاپن و عربستان مورد استفاده قرار می گيرند.


AN/APG-70
رادار APG-70 با قابلیت SAR(که کوتاه شده synthetic aperture radar و به معنی رادار روزنه ترکیبی است)،گونه ای از همان رادار APG-63 است كه در دهه 1980، جهت افزايش توانايی و همچنين كاهش هزينه های تعمير و نگهداری،
توسط کمپانی Hughes،دچار بازطراحی گرديد.
این رادار هر دو قابلیت هوا به هوا و هوا به سطح را دارد و با عنوان قسمتی از برنامه MSIP II توسعه داده شده بود.(MSIP کوتاه شده Multi Stage Improvement Program و به معنی برنامه ارتقا چند مرحله ای است)
علاوه بر اين موارد،تكنولوژی دروازه آرايه ای(gate array) بر روی APG-70 پياده سازی شد تا اين رادار بتواند در حالت های جستجوی جديد با توان عملياتی افزايش يافته،انجام وظيفه نمايد.جهت كاهش هزينه های توليد،بسياری از قطعه ها و بردهای الكترونيكی به كار گرفته شده در اين رادار با رادار APG-73 قرار داده شده در جنگنده F/A-18 Hornet به طور مشترک مورد استفاده قرار گرفت.
رادار APG-70 به عنوان رادار استاندارد،جهت آخرين گونه جنگنده های F-15C/D نصب گرديد.تا پيش از آن،بر روی اين جنگنده ها رادار APG-63(V)1 نصب ميگرديد كه در اصل گونه ای از همان رادار APG-63 است.رادار APG-63(V)1 در دوره ای از زمان،به دليل آماده نبودن خط توليد APG-70،بر روی برخی از جنگنده های F-15E و به طور استاندارد بر روی تمامی جنگندههای F-15S عربستان قرار داده شده است.


AN/APG-63(V)1
رادار APG-63(V)1 گونه ای از APG-63 است كه به عنوان يک سخت افزار "قابل اطمينان" و "آسان تعمير" در طول دهه 1990،توسط کمپانی Raytheon دچار بازطراحی شده است و حالت های جستجوی آن رشد يافته و توانمندتر شده اند.اين رادار،جهت جايگزينی رادارهای منسوخ شده APG-63 و APG-70 جنگنده های F-15C/D ساخته شد.اين رادار،ضمن دارا بودن توانمندی بسيار بهتر،دارای حداقل ده برابر قابليت اطمينان نسبت به انواع قبلی است.


AN/APG-63(V)2
رادار APG-63(V)2 از نوع "اسكن آرايهای فعال الكترونيكی(Active Electronically Scanned Array)" ميباشد كه جهت نصب مجدد بر روی معدودی از جنگنده های F-15C نيروی هوایی آمریکا ساخته شده است. بهسازی های انجام شده شامل افزودن قسمت های جديد سخت افزاری بر روی رادار APG-63(V)1 است،اما افزودن قابليت AESA،ميزان هوشياری خلبان از آسمان اطرافش را افزايش می داد.رادار نوع AESA دارای يک آنتن استثنايی می باشد كه به صورت لحظه ای،اطلاعات جستجو شده را به روز ميكند و قابليت درگيری همزمان آن با هدف های چندگانه،بهبود يافته است.
رادار AESA نوعی رادار آرایه فازی است که ماژولهای فرستنده گیرنده آن یکپارچه بوده و از تعدادی عنصر نیمه نرسا همچون دیودهای ماکرو ویو استفاده می کنند.این رادار پرتوهای خود را با انتشار امواج رادیویی جداگانه برای هر ماژول به گونه ای ارسال می کند که در جلو آنتن زاویه خاصی را ایجاد می کنند و این زاویه با برنامه ریزی این امواج قابل تغییر است،بنابراین نیازی به حرکت دادن آنتن نیست.این رادارها با ارتقا سامانه های راداری غیر فعال جدولی و افزودن ماژول های فرستنده در باندهای فرکانسی که تشخیص آنها از نویز طبیعی موجود در آسمان و پس زمینه بسیار مشکل است،بوجود آمدند.AESA باعث می شود که کشتی یا هواپیما بتواند امواج قدرتمندی را ارسال بکند بدون ترس از اینکه توسط سیستمهای الینت و شناسایی الکترونیک کشف بشود.

رادار APG-63(V)2 با جنگ افزار های متداول به كار گرفته شده توسط F-15C كاملا سازگار است،ضمن اينكه امكان بهره گيری از بیشینه برد و قابليت رزمی موشک AIM-120 AMRAAM را فراهم می آورد،به طوری كه در يک زمان،رادار میتواند چندين موشک را به سمت چندين هدف كه در پهنای گسترده ای از افق،در ارتفاع های گوناگون و در فاصله های مختلف پراكنده هستند،هدايت كند.


AN/APG-63(V)3
رادار APG-63(V)3،پيشرفته ترين گونه برگرفته شده از رادار APG-63(V)2 ميباشد كه در ساخت آن،از همان تكنولوژی AESA كه توسط کمپانی Raytheon بر روی رادار APG-79 استفاده شده،بهره گرفته شده است.
اين رادار جهت جايگزينی به جای رادارهای قديمی جنگنده های F-15C ساخته شده است و همچنين بر روی جنگنده های جديد سنگاپوری F-15SG نصب گردید.کمپانی Raytheon اولين نمونه از اين رادار را در تاريخ ژوئن 2006 تحويل داده است.


جنگنده F-15 Eagle دارای مدل های گوناگونی میباشد:

F-15A:نسخه اولیه جنگنده F-15 است.این جنگنده اولین بار در جولای 1972 پرواز کرد. همانند F-15C این جنگنده نیز بصورت تک خلبان طراحی شده است.قیمت این مدل 28 میلیون دلار است.
F-15B:اولین نسخه F-15 تمرینی که اولین بار در جولای 1973 پرواز کرد. این هواپیما دارای دو خلبان می باشد.کابین اول برای مربی با تجربه و کابین دوم برای خلبان در حال تعلیم.قیمت این مدل 28 میلیون دلار است.
F-15J Peace Eagle:مدل ژاپنی F-15C است
F-15D:یک هواپیمای دونفره تمرینی مشابه F-15C می باشد.
نوع D بیشتر جهت آموزش خلبانان به کار می رود و کمتر از 100 فروند از آن برای نیروی هوایی آمریکا و مشتریان خارجی F-15 تولید شده است.قیمت این مدل 30 میلیون دلار است.


[تصویر:  F-15SE-Silent-Eagle.jpg]

مدل F-15SE Silent Eagle مدل رادارگریز و پنهان کار F-15 Eagle است.
پس از برنده شدن طرح YF-22 و X-35 در مناقصه ها،کمپانی Boeing که خود را عقب تر از رقیب ها دید،دست به ساخت جنگنده ای پنهانکار زد تا شاید بتواند با این محصول مشتریان خارجی کسب کرده و عقب ماندن خود نسبت به رقیب ها را جبران کند.نسخه F-15SE که آخرین گونه از خانوادهی F-15 جنگندهی نسل پنجمی میباشد،برای اولین بار در 8 جولای 2010 به پرواز در آمد و بر پایهی F-15E ساخته شده است.
F-15SE به فن آوری های نسل پنجم جنگنده ها به منظور کاهش از سطح مقطع راداری،RCS که کوتاه شده radar cross-section است،خود استفاده میکند.

از ویژگی های متمایز این مدل،استفاده از دو دم عمودی پروانه ای V شکل دارای سطح شیب دار به بیرون 15 درجه به منظور کاهش سطح مقطع راداری است که توانسته علاوه بر افزایش چشمگیر پارامتر های پروازی همچون افزایش کارایی آیرودینامیکی و کمک به افزایش نیروی برا،به طرز قابل توجهی ویژگی های پنهانکاری آن را نیز ارتقا دهد و از وزن آن نیز کاسته است.
همچنین جایگاه حمل مهمات نیز به درون هواپیما منتقل شده است تا باز هم سطح مقطع راداری کاهش یابد.البته طراحان،گیره های بالی حمل مهمات را از روی باله حذف نکرده اند که این اجازه را به F-15 SE می دهد که مهمات بیشتری را همراه خود داشته باشد،هرچند با حمل مهمات بر روی باله،به گونه ای ژرف از توان رادار گریزی آن کاسته خواهد شد.
این جایگاه ها میتوانند با یکی از حالت های:
دو موشک AIM-120 AMRAAM و دو موشک AIM-9 Sidewinder
چهار موشک AIM-120 AMRAAM
چهار عدد مهمات از خانواده JDAM تا 4000 پوند(1814.37 کیلوگرم)

این دو جایگاه را میتوان از پیکره جدا کرده و جایگاه های دیگری به جای آنها قرار داد.بدين ترتیب این جنگنده میتواند به انجام ماموریت بعدی در کمتر از 2 ساعت بپردازد.اما همانطور که گفته شد،در حالت چند منظوره شدن،F-15SE امکان استفاده از جایگاههای حمل مهمات خارجی را هم دارد که در این صورت حجم مهمات حمل شده را به 13200 کیلوگرم افزایش میدهد.

در مرحله بعد مهندسان الکترونیک و کامپیوتر وارد گود گشته و دست به نوسازی و بازسازی بیشتر سیستم کنترل پرواز زده اند و با جایگزینی سامانه های قدیمی با سیستم کنترل پرواز جدید زده اند.
تجهیزات الکترونیکی پیشرفتهی،سیستم DEWS که کوتاه شده Digital Electronic Warfare System و ساخت کمپانی BAE Systems است و به گفته کمپانی Boeing،حتی در حالت روشن بودن رادار و سامانهی هشدار امواج راداری،میتواند در رادار هواپیمای دشمن اخلال ایجاد کند.
رادار مدل APG-63(V)3 توسط کمپانی Raytheon برای F-15SE در نظر گرفته شده است.

طراحان Boeing با استفاده گسترده از مواد جذب کننده امواج رادار،RAM، و و نرم کردن خطوط تیز بدنه،تاثیر غیر قابل انکار و بسیار زیادی بر روی کاهش توان رادار دشمن در شناسایی F-15SE گذاشته اند.
به گفته "براد جونز"،مدیر برنامههای F-15،با اضافه شدن مواد جذب کننده امواج رادار در لبه حمله بال ها،سطح مقطع راداری به حدی کاهش مییابد که این هواپیما قابل رقابت با نمونه صادراتی جنگندهی نسل پنجم پیشرفتهی F-35 Lightning میشود.
همچنین تفاوت هایی در نازل های خروجی مدل جدید و قدیمی نیز به چشم میخورد که اینکار برای کمتر کردن اثر فرو سرخ و گرمایی انجام شده است.
کابین این جنگنده نیز تغییرهایی در جهت دیجیتالی شدن بیشتر و مدرنتر شدن داشته است.این جایگزینی سامانه های قدیمی با سیستم های جدید به طرز قابل توجهی به ارتقا توان رزمی silent eagle کمک کرده اند.

هر F-15SE،قیمتش 100 میلیون دلار است و در جولای سال 2010،کنگره مجوز نمونه صادراتی این جنگنده را صادر کرد.اسراییل که از تحویل گرفتن F-35 Lightning II دلسرد شده است،درخواست خرید این جنگنده را داده است.
کشورهای عربستان،ژاپن،کره جنوبی و سنگاپور نیز مشتری این جنگنده هستند و تحویل آنها نیز 3 سال پس از امضای قرار داد میباشد.


ویژگی های مدل F-15SE Silent Eagle

خدمه:2
درازا:19.43 متر
فاصله بین 2 سر بال :13.05 متر
بلندی:5.63 متر
مساحت بال:56.5 متر مربع
ایرفویل:NACA 64A006.6 ریشه،نوک NACA 64A203
وزن خالی:14300 کیلوگرم
بیشینه وزن هنگام برخاستن:36700 کیلوگرم
موتور: 2 موتور توربوفن F100-PW-229 ساخت کمپانی Pratt & Whitney با پس سوز،هرکدام با تراست 129 هزار نیوتن

بیشینه سرعت:2.5 ماخ
شعاع درگیری تا پایگاه:1480 کیلومتر
رنج عبور:3900 کیلومتر با مخزن سوخت CFT و سه تانک سوخت خارجی
سقف پروازی:18200 متر
سرعت بالا رفتن:بیش از 254 متر بر ثانیه


جنگ افزار

یک توپ 20 میلیمتر گتلینگ شش لول M61 Vulcan با 510 گلوله
چهار جایگاه داخلی حمل مهمات
دارای جایگاه خارجی حمل مهمات
مخزن های(تانک های) حمل سوخت CFT
سیستم پیشرفته هدف یابی الکترواپتیک و سیستم حستحو و دنبال کننده گرمایی(IRST) مدل Sniper ساخت کمپانی Lockheed Martin



[تصویر:  20699922.jpg]

مدل دیگر از جنگنده F-15 Eagle،مدل F-15E Strike Eagle میباشد.
جنگنده بسيار پيشرفته F-15E Strike Eagle،يكی از مدرن ترين و به روزترين هواپيمای شكاری بمب افكن،جهت انجام عمليات در هرگونه شرایط آب و هوايی می باشد.اين هواپيما،جهت انجام عمليات بازدارندگی در عمق خطوط دفاعی نيروهای زمينی دشمن طراحی شده است.

در مارچ 1981نيروی هوايی آمریکا،برنامه ساخت "جنگنده تاكتيكي توسعه يافته،ETF که کوتاه شده Enhanced Tactical Fighter" است را،جهت جايگزينی بمب افكن F-111 Aardvark اعلام نمود.مفهوم مورد درخواست نيروي هوايی،ساخت جنگندهایی بود كه بتواند عمليات هايی در عمق خطوط دشمن را بدون نياز به پشتيبانی اضافي از طرف دیگر جنگنده های مخصوص اسكورت يا هواپيماهای اخلالگر الكترونيک، به انجام برساند.

كمپانی General Dynamics كه در آن زمان،هنوز توسط کمپانی بزرگ Lockheed Martin خریداری نشده بود،جنگنده F-16XL را معرفی نمود،در حالی كه كمپانی بزرگ McDonnell Douglas،گونه ای خاص از جنگنده F-15 را معرفی نمود.
پس از موفقیتهای بزرگی که F-15 بدست آورد،کم کم از گوشه و کنار صحبت طرحی که این جنگنده موفق را تبدیل به یک بمب افکن سبک نماید شنیده میشد.در ابتدا،نیروی هوایی مخالف تبدیل F-15 به یک بمب افکن بود،چرا که اعتقاد بر این بود که با تبدیل این جنگنده به بمب افکن،قابلیتهای رزمی آن در نبردهای هوا به هوا به شدت کاهش مییابد.اما پس از پیاده ساختن این طرح،نتیجه کاملا برعکس از آب درآمد.F-15 پتانسیل تبدیل به یک بمب افکن موفق در حالی که هنوز هم واقعا یک عقاب بود را داشت.

انجام ماموريت ضربتی در عمق خطوط دشمن توسط هواپيمای F-15E،يک طرح جسورانه بر پايه جنگنده F-15 بود كه در اصل،يک جنگنده برتری هوايي به شمار می آمد و ذره ای پيش بينی جهت عمليات هوا به زمين در طرح آن،منظور نشده بود.با اين حال،طرح پايه بدنه F-15،ثابت كرد كه دارای توانمندی های لازم جهت ساخت يک جنگنده ضربتی ميباشد،و ضمن اينكه مشغول عمليات عليه هدف های زمينی است،قابليت های مرگآور F-15 را برای ماموريت های هوا به هوا،حفظ نموده است و قادر است از خود در برابر هواپيماهای دشمن، دفاع كند.

F-15E اولين پرواز خود را در تاريخ 11 دسامبر 1986 به انجام رساند و اولين F-15E توليدی،در تاريخ آوريل 1988،تحويل اسكادران تمرين های تاكتيكی چهارصد و پنجم پايگاه هوايی Luke در آريزونا شد.اما پس از اينكه Strike Eagle در برابر F-16XL برنده مناقصه ETF اعلام شد،از تاريخ اكتبر 1989 در پايگاه هوايی Seymour Johnson در كارولينای شمالی عملياتی گشت و در اختيار اسكادران چهارم جنگی قرار گرفت.

این گونه از F-15،در جنگ شاخاب پارس در سال 1991،نقش عمده ای را در بمباران هدف های معین شده بازی کرد.اين هواپيما،در عمق خطوط دفاع هوايی عراق نفوذ كرده و به هدف های بسيار مهم و ارزشمندی حمله ور شد.بدين ترتيب بود كه ماموريت پشتيبانی نزديک هوايی را برای نيروهای ائتلاف فراهم كردند.گفته میشد در آن زمان تنها دو هواپیما با آسودگی کامل به انجام عملیات بر فراز عراق میپرداختند،یکی هواپیما F-117 Nighthawk که یک هواپیمای مخفی از دید رادار بود و دیگری،F-15E بود که به دلیل مانورپذیری و چالاکی بی حد و مرزش،به راحتی میتوانست پس از انجام عملیات،منطقه نبرد را ترک کند و بدون هیچ آسیبی به پایگاه بازگردد.فیلمهای واقعی که از نبرد این هواپیما در زمان جنگ عراق تهیه شده است،مو را بر اندام راست میکند.این در حالی است که خلبانان این هواپیما،گفته اند که عملیاتشان را با آسایش کامل انجام داده اند.

پيش نمونه اوليه F-15E،بر اساس تغيير هایی در جنگنده دونفره F-15B ساخته شد.با وجود اين پيشينه،F-15E دارای تغيير های ساختاری مهم و موتورهای بسيار پرقدرتتر ميباشد.

صندلي عقب در F-15E،به افسر سيستمهای جنگ افزاری،WSO که کوتاه شده Weapons Systems Officer است،اختصاص دارد.به افسر جنگ افزاری،نام های ديگري چون Wizzo و GIB(که کوتاه شده Guy In Back است) نيز داده میشود.اين شخص وظيفه كار با سامانه های جديد هوا به زمين را نيز بر عهده دارد.

چهار صفحه نمايشگر،اطلاعات كسب شده از طريق رادار را در اختيار WSO قرار می دهند.ضمن اينكه اطلاعات جنگ الكترونيک،حسگرهای حراراتی،نمايشگر وضعيت كلی هواپيما،وضعيت جنگ افزار ها، تهديد های دشمن،انتخاب نوع سلاح و استفاده از نقشه متحرک الكترونيكی جهت ناوبری نيز در اختيار WSO قرار ميگيرد.جهت انتخاب نمايشگر جديد و همچنين به منظور تصحيح و پاک كردن اطلاعات هدف ها،دو كنترل دستی نصب شده اند.اطلاعات به نمايش درآمده بر روی يک صفحه را به راحتی ميتوان به صفحه نمايش ديگر منتقل نمود.بر خلاف جنگنده های دونفره ای چون F-4 Phantom و F-14 Tomcat،كه سرنشين عقب به كنترل های پروازی دسترسی ندارد،در كابين WSO جنگنده F-15E،يک دسته هدايت و يک دسته گاز گذاشته شده است و بدين روش،WSO میتواند در صورت نياز،پرواز را هدايت كند،البته با توجه به اينكه کابین عقب دارای ديد بسيار كمتری نسبت به کابین جلو است ميباشد.

جهت افزايش برد و مداومت پروازی،در F-15E دو تانک سوخت یکسان شده با بدنه(CFT) قرار داده شده.اين تانک های سوخت،نسبت به انواع معمول تانک های سوخت كه در زير بال ها نصب می شوند،پسای كمتری ايجاد ميكنند.
در اين تانک های سوخت یکسان شده با بدنه،750 گالن آمريكا(2800 ليتر) سوخت حمل می شود و در شش جايگاه حمل مهمات،در دو رديف سه تايی قرار داده شده اند.با اين حال،برخلاف تانک های حمل سوخت متعارف،CFT ها را نميتوان رها نمود.مشابه اين تانک های سوخت CFT را ميتوان در F-15C نيز نصب نمود،اما انجام اين امر،تاثير چندانی روی برد پروازی و مسافت مورد نیاز جهت برخاست برجای نميگذارد،زیرا F-15C يک جنگنده برتری هوايی ميباشد.

در F-15E،كليه "سيستم های تاكتيكی جنگ الكترونيک" كه TEWS(که کوتاه شده Tactical Electronic Warfare System است) ناميده می شوند،در يک مجموعه،يكپارچه شده اند:
گيرنده های اخطار راداری(RWR که کوتاه شده Radar Warning Receivers است) مدل AN/ALR-56 ساخت کمپانی Loral Space & Communications.
اخلالگر رادار(Radar Jammer)
رها کننده كننده های Chaff و Flare(تله های هوایی جهت گمراه کردن ردیاب ها و سنسور های گرمایی و جلوگیری از قفل کردن روی پرنده) مدل AN/ALE-45 ساخت کمپانی Marconi.
همگی به TEWS متصل شده اند تا يک سامانه دفاعی بسيار گسترده و فراگير را جهت جلوگیری از كشف و شناسايی شدن توسط دشمن فراهم آورند.
همچنین این سیستم مجهز به سیستم تشخیص دوست از دشمن(IFF) مدل AN/APX-119 ساخت کمپانی Raytheon یا مدل AN/APX-76 ساحت کمپانی Hazeltine Corporation است.یک سیستم اخطار الکترونیکی میدان نبرد مدل AN/ALQ-128 ساخت کمپانی Magnavox نیز به عنوان بخشی از TEWS موجود است.
یک سیستم دیگر اکترونیکی داخلی اقدامات الکترونیکی(ICS) مدل ALQ-135 ساخت کمپانی Northrop Grumman Electronic Systems بخشی از TEWS است.

يک سیستم ناوبری اينرسيايی(INS)،به يک ژيروسكوپ ليزری متصل شده است تا به طور پيوسته،مكان بسیار دقيق هواپيما را در اختيار قرار دهد،و همچنين اطلاعات لازم را جهت كامپيوتر مركزی و دیگر سيستم های هواپيما فراهم نمايد.از جمله اطلاعاتی كه به وسيله اين سامانه در اختيار هر دو خدمه قرار ميگيرد،يک نقشه بسيار دقيق ديجيتالی است.

رادار APG-70 به خدمه F-15E،امكان شناسايی دقيق هدف های زمينی را از فاصله های بسيار دور مهيا ميسازد.
وقتی يک منطقه دارای هدف های زمينی،شناسايی و در رادار ثبت گرديد،خدمه،حالت جستجوی هوا به زمين رادار را ثابت كرده و از كار مياندازند،سپس حالت هوا به هوای رادار را جهت آشكار شدن تهديدها هوايی روشن ميكنند.همزمان با رهاسازی مهمات بر عليه هدف های زمينی و هنگامی كه WSO مشغول هدفگيری دقيق بر روی هدف های روی زمين است،خلبان میتواند به نبرد هوايی با هواپيماهای دشمن بپردازد.

سامانه بسيار پيشرفته ساخت کمپانی Lockheed Martin که "ناوبری ارتفاع پست و شناسايی حرارت هدف های زمينی،LANTIRN که کوتاه شده Low-Altitude Navigation and Targeting InfraRed for Night است"،نام دارد،پرواز در ارتفاع پست،شب و شرایط نامناسب آب و هوايی را امكانپذير می سازد.ضمن اينكه به كمک اين سامانه،ميتوان انواع گوناگونی از مهمات دقت بالا و هدايت شونده را بر عليه هدف های زمينی به كار گرفت.
سيستم LANTIRN،دقت بی مانندی در رهاسازی جنگ افزار ها را به هنگام شب،روز و شرایط بد جوی،در اختيار خدمه F-15E قرار ميدهد. اين سامانه،شامل دو غلاف الكترونيكی است كه در بيرون هواپيما نصب می شوند.

به هنگام پرواز شبانه،تصوير های ويدیويی بسيار باكيفيت،توسط LANTIRN بر روی نمايشگر HUD،نشان داده می شود.كيفيت اين تصوير بي مانند در شب،دقيقا همان كيفيتی است كه خلبان در پرواز روزانه شاهد آن است.

غلاف ناوبری هواپيما،شامل رادار پرواز در ارتفاع پست است كه به خلبان،امكان پروازی ايمن در ارتفاع بسيار پست را در پناه عوارض طبيعی زمين،مانند كوه ها و تپه ها ميدهد و اطلاعات پروازی،بر روی نمايشگر HUD در اختيار خلبان قرار ميگيرد.سيستم پرواز ارتفاع پست را ميتوان با سامانه خلبان خودكار جفت نمود تا امكان پرواز "دست آزاد" به هنگام پرواز ارتفاع پست فراهم شود.

غلاف هدفياب،شامل يک نشانه گذار ليزری و يک سيستم جستجوگر بسيار دقيق ميباشد كه يک هدف دشمن را جهت نابودی،از فاصله 16 كيلومتری علامت ميگذارد.هنگامی كه جستجوی هدف ها آغاز ميشود،
اطلاعات بسيار دقيق كسب شده مربوط به هدف ها،به صورت اتوماتیک،
در اختيار موشک های هوا به زمين حرارتی AGM-65 Maverick يا بمب های هدايت ليزری قرار داده می شود.در ماموريت های هوا به زمين، F-15E میتواند بیشتر مهمات سازمانی موجود در نيروی هوايی آمریکا را حمل كند؛ضمن اينكه F-15E جهت انجام ماموريت های هوا به هوا میتواند با موشک های هوا به هوای AIM-9 Sidewinder وAIM-7 Sparrow و AIM-120 AMRAAM بارگذاری شود.همچنین همانند تمامی مدل های F-15،دارای یک تیربار گتلینگ شش لول 20 میلیمتری M61 Vulcan است که در داخل بدنه هواپیما نصب شده است.

از ژانویه 1984 تا سپتامبر 1986،F-15E به عنوان سكوی پرتاب برای 5 موشک ASM-135 ASAT بكار برده میشد.موشک ASM-135 ASAT یک موشک ضد ماهواره چند مرحله ای ست که توسط هواپیما شلیک میشود.این موشک در سال 1984 ساخته شد.وزن آن 1180 کیلوگرم،طول آن 5.48 متر و قطر آن 50.8 سانتیمتر است.برد این موشک 648 کیلومتر است و تا ارتفاع 563 کیلومتری بالا میرود و با سرعت 24000 کیلومتر بر ساعت پرواز میکند.کلاهک جنگی ان هم از نوع انرژی جنبشی میباشد.
برای شلیک این موشک،F-15E به سرعت 1.22 ماخ و 3.8G و زاویه 65 درجه میرسید و موشک را در ارتفاع 11600 متری رها میكرد.كامپیوتر F-15E برای زوم و بالا رفتن و رها كردن موشک بروز شده بود.
سومین پرواز آزمایشی شامل یک ماهواره ارتباطی ازكار افتاده در مدار 555 كیلومتری زمین بود كه كاملا با انرژی جنبشی نابود شد.خلبان نیروی هوایی آمریكا Wilbert D Peterson تبدیل به تنها خلبانی شد كه یک ماهواره نابود كرد.موشک ASM-135 ASAT به عنوان یک سلاح ضد ماهواره برای نابود کردن ماهواره های شوروی طراحی شده بود.

هيچ هواپيمايی تاکنون جايگزين F-15E در نيروی هوايی نشده و این هواپیما در حال تولید و خدمت است.با توجه به اينكه Strike Eagle به اندازه حدود دو دهه از F-15C/D جديدتر ميباشد،قرار است حداقل تا سال 2020 و حتی 2025،در خدمت باقی بماند

به طور کلی ایجاد توانمدی حمله های هوا به سطح،در طراحی اصلی این هواپیما باعث افزایش تولید آن شدو در واقع F-15 به عنوان یک جنگنده ی رهگیر توانست جایگاه واقعی خور را تثبیت نماید و در حال حاضر نیز جزو ساختار اصلی جنگنده های نیروی هوایی آمریکا می باشد.


ویژگی های مدل F-15E Strike Eagle

خدمه:2
درازا:19.43 متر
فاصله بین 2 سر بال :13.05 متر
بلندی:5.63 متر
مساحت بال:56.5 متر مربع
ایرفویل:NACA 64A006.6 ریشه،نوک NACA 64A203
وزن خالی:14300 کیلوگرم
بیشینه وزن هنگام برخاستن:36700 کیلوگرم
موتور: 2 موتور توربوفن F100-PW-229 ساخت کمپانی Pratt & Whitney با پس سوز،هرکدام با تراست 129 هزار نیوتن
قیمت:31.1 میلیون دلار
بیشینه سرعت:2.5 ماخ
شعاع درگیری تا پایگاه:1480 کیلومتر
رنج عبور:3900 کیلومتر با مخزن سوخت CFT و سه تانک سوخت خارجی
سقف پروازی:18200 متر
سرعت بالا رفتن:بیش از 254 متر بر ثانیه


جنگ افزار

یک توپ 20 میلیمتر گتلینگ شش لول M61 Vulcan با 510 گلوله
دارای جایگاه خارجی حمل مهمات با توانایی حمل 10400 کیلوگرم مهمات
مخزن های(تانک های) حمل سوخت CFT
موشک های هوا به هوای AIM-9M Sidewinder و AIM-7M Sparrow و AIM-120 AMRAAM
موشکهای هوا به سطح AGM-65 Maverick و AGM-130 و AGM-84 Harpoon و AGM-84K SLAM-ER و AGM-154 JSOW و AGM-158 JASSM
موشک ضد ماهواره ASM-135 ASAT
بمب های Mark82/84
بمب های CBU-87 Combined Effects Munition و CBU-89 Gator و CBU-97 Sensor Fuzed Weapon و CBU-103 CEM و CBU-104 Gator و CBU-105 SFW و CBU-107 Passive Attack Weapon و GBU-10 Paveway II و GBU-12 Paveway II و GBU-15 و GBU-24 Paveway III و GBU-27 Paveway III و GBU-28 و GBU-31 JDAM و GBU-38 JDAM و GBU-39 Small Diameter Bomb و GBU-51 Paveway II و GBU-54 Laser JDAM
توانایی حمل بیش از 3 مخزن سوخت خارجی قابل رها کردن،هر کدام با گنجایش 600 گالن آمریکایی(2300 لیتر)

غلاف های هدفیابی LANTIRN یا Sniper XR ساخت کمپانی Lockheed Martin یا LITENING

غلاف اقدامات متقابل الکترونیکی AN/ALQ-131 ساخت کمپانی Northrop Grumman Electronic Systems
به ما در فی3 bوک بپیوندید
ادمین رپتور از اســــلحـــه های بـــرتــــر


[تصویر:  08823259472779864009.jpg]
(آخرین ویرایش در این ارسال: ۵-۱۲-۱۳۹۲ ۰۷:۱۱ عصر، توسط raptor.)
۵-۱۱-۱۳۹۲ ۱۰:۲۱ عصر
یافتن تمامی ارسال‌های این کاربر نقل قول این ارسال در یک پاسخ
 سپاس شده توسط اژدر
*****
مدیر سلاح های شکاری
عنوان : Moderator
ارسال‌ها: 55
تاریخ عضویت: تير ۱۳۹۲
اعتبار: 7
وضعیت : آفلاین
جنسیت:
سپاس ها 32
سپاس شده 217 بار در 63 ارسال
ارسال: #2
F-15 Eagle
[تصویر:  f15248.jpg]

پس از موفقیت های جنگنده F-15 Eagle،کمپانی McDonnell Douglas به درخواست سازمان هوافضای آمریکا،NASA،دست به طراحی گونه ای بسیار متفاوت از این هواپیماهای نظامی با اسم F-15 MTD زد که به نام F-15 Active نیز شناخته میشود.

MTD کوتاه شده Maneuver Technology Demonstrator و به معنای اثبات کننده فناوری مانورهای هوایی می باشد.

از این هواپیمای نظامی که نسلی از جنگنده F-15 می باشد،صرفا یک فروند به منظور تحقیق های TVC و IFCS طراحی و ساخته شده است.

ظاهر آن به دلیل وجود یک دم کانارد با سایر نمونه های F-15 متفاوت است و این ویژگی به هواپیما کمک می کند که Pitching moment سریع تری را ایجاد کند و در نتیجه،تولید این گشتاور باعث سریعتر شدن مانور Pitch می شود و این هواپیما می تواند در محور Y ها چرخش 360 درجه را در هر ارتفاعی با سرعت بسیار بالایی انجام دهد و این می تواند تاثیر مثبت مستقیمی در کارایی هواپیما داشته باشد.

IFCS نوعی سیستم کنترل پرواز هوشمند می باشد که امنیت پرواز را برای سرنشینان یک هواپیما بالا می برد و شامل بحث های پیچیده پایداری و کنترل پرواز می شود.
در کل یکی از هدف های ساخت این هواپیما،طراحی جنگنده ها و تهاجمی های پیشرفته تر در آینده می باشد که می تواند مانورهای بیشتری را نسبت به جنگنده های معمولی و پیشرفته ی دیگر انجام دهد.

یکی دیگر از هدف های طراحی و ساخت این هواپیما TVC می باشد. TVC به معنای کنترل رانش برداری می باشد و این موضوع F-15 MTD این هواپیما را تبدیل به یک هواپیمای STOL کرده است.STOL به معنای برخاستن و نشستن کوتاه می باشد و هواپیماهای STOL طول باند بسیار کمتری را برای نشست و برخاست نسبت به دیگر هواپیماها نیاز دارند.

یکی از ضعف های بزرگ هواپیماهای جنگنده تهاجمی و بمب افکن این است که اگر باند پرواز آن ها توسط دشمن بمباران شود،دیگر تا مدتی که باند تعمیر نشود زمینگیر هستند و همچنین بسیاری از این هواپیماها از روی باند های خیس به سختی می توانند بلند شوند،اما از دیگر کارایی این هواپیما،نشست و برخاست از روی این نوع باند ها می باشد.

در NASA،این هواپیما با نام NASA NF-15B Research Aircraft شناخته می شود و این سازمان هوافضا،تحقیق ها و تست های ارزشمندی را با این هواپیمای نظامی انجام داده است.

البته این هواپیما به هیچ وجه تبدیل به جنگنده نشد،اما نتیجه محاسبه ها و تحقیق های به دست آمده از این هواپیما،تاثیر مثبتی در تکنولوژی نظامی هوافضای ایالات متحده ی آمریکا داشته است.



F-15C،نسخه ارتقا یافته F-15A که در سال 1979 به نیروی هوایی اضافه شد.سیستم های الکترونیکی پیشرفته،قدرت موتور بیشتر و افزایش ظرفیت حمل سوخت از مزایای آن حساب می شود.از دیگر تفاوت اصلی و بارز F-15C و F-15A می توان به افزایش برد عملیاتی، استفاده از سنسورهای تاکتیکی پیشرفته که در زیر بدنه جنگنده نصب شده،FAST که کوتاه شده Fuel & Sensor Tactical است،اشاره کرد.

در F-15C از شبیه سازی به نام SAR استفاده گردیده که می تواند شمایی از هدف را حتی اگر در فاصله قابل توجهی از جنگنده قرار داشته باشد بدهد.اولین پرواز F-15C در تاریخ 26 فوریه 1979 انجام شد.این جنگنده نسبت به نوع A ظرفیت حمل بمب بیشتری دارد ولی کماکان بیشترین تخصصش در به دست آوردن برتری هوایی می باشد.برخی از F-15C قابلیت حمل بیش از 18 بمب خوشه ای یا 6 بمب سری MK82 را با قابلیت پرتاب در سرعت فرا صوت دارا می باشند.در این برنامه سیستم های جنگ الکترونیک با نصب سیستم TEWS،که کوتاه شده Tactical Electronic Warfare System است،به همراه به روز رسانی سیستم پیش اخطار ALR-56C و غلاف اخلالگر الکترونیک ALQ-135 مورد استفاده قرار گرفت.سیستم اخطاری بر روی F-15C نصب گردید تا به خلبان،زمانی که در مانورهای سنگین فشار از 9G فراتر می رفت هشدار می داد.
بر روی این جنگنده سیستمی به نام Seek talk program نصب گردید تا ارتباط رادیویی خلبان در باند UHF در هنگام ارسال پارازیت شدید توسط دشمن مختل نگردد.همچنین سیستمی با نام JTID،که کوتاه شده joint tactical information distribution system است،نصب شد که باعث می شود خلبان به راحتی بتواند ارتباط اطلاعاتی با مرکز فرماندهی و نیروهای خودی برقرار کند و جنگنده قابلیت استفاده از سیستم GPS را پیدا کند.
البته در سال های بعد پروژه MSIP(که کوتاه شده Multi Stage Improvement Program و به معنی برنامه ارتقا چند مرحله ای است) با نام MISP II ادامه یافت و تغییر های گسترده ای در جهت رفع نقاط ضعف و افزایش کارایی F-15C دنبال شد.استفاده از رادار APG-70 که قابلیت ارائه نقشه های زمینی با رزولوشن بالا را دارا می باشد از جمله این تغییر هاست.اولین F-15C در سال 1985 به این سیستم مجهز شدند.

موتور بیشتر F-15C ها توربوفن F100-PW-100 ساخت کمپانیPratt & Whitney می باشد.از سال 1986 به بعد از موتور F100-PW-200 استفاده شده است.در این موتور از سیستم دیجیتال کنترل موتور استفاده می شود و خطر استال و یا واماندگی موتور کاهش یافته است.
این مدل جنگنده جایگزین جنگنده های F-15A شدند.


ویژگی های کلی F-15C Eagle:

خدمه:2
درازا:19.43 متر
فاصله بین 2 سر بال :13.05 متر
بلندی:5.63 متر
مساحت بال:56.5 متر مربع
ایرفویل:NACA 64A006.6 ریشه،نوک NACA 64A203
وزن خالی:12700
وزن بارگذاری شده:20200 کیلوگرم
بیشینه وزن هنگام برخاستن:30845 کیلوگرم
موتور: 2 موتور توربوفن F100-PW-229 ساخت کمپانی Pratt & Whitney با پس سوز،هرکدام با تراست 77.62 هزار نیوتن بون پس سوز و 111.2 هزار نیوتون با پس سوز
قیمت:30 میلیون دلار
بیشینه سرعت:2.5 ماخ
شعاع درگیری تا پایگاه:1967 کیلومتر
رنج عبور:5550 کیلومتر با مخزن سوخت CFT و سه تانک سوخت خارجی
سقف پروازی:20000 متر
سرعت بالا رفتن:بیش از 254 متر بر ثانیه


جنگ افزار

یک توپ 20 میلیمتر گتلینگ شش لول M61 Vulcan با 510 گلوله
دارای 11 جایگاه خارجی حمل مهمات با توانایی حمل 7300 کیلوگرم مهمات
مخزن های(تانک های) حمل سوخت CFT
موشک های هوا به هوای AIM-9M Sidewinder و AIM-7M Sparrow و AIM-120 AMRAAM

بمب های Mark82/84
بمب های GBU-8/10/31
توانایی حمل بیش از 3 مخزن سوخت خارجی قابل رها کردن،هر کدام با گنجایش 600 گالن آمریکایی(2300 لیتر)

غلاف حمل بار یا دیگر تجهیزات MXU-648



F-15N Sea Eagle عقاب ماهیگیر
از همان ابتدا که F-15 برای نیروی هوایی بر گزیده شد نمونه ای هم در جولای 1971 تحت عنوان F-15N به نیروی دریایی پیشنهاد شد.این جنگنده ترکیبی بود از ویژگی های ناوبری F-15 های استاندارد نیروی هوایی به همراه تغییرهای مورد نیاز نیروی دریایی این پروژه دردست بررسی بود.در واقع این پروژه رقیبی بود برای طرح F-14 Tomcat کمپانی Grumman.

F-15N توانا بود تا 1043 کیلوگرم بار بیشتر نسبت به F-15A نیروی هوایی با خود حمل نماید که این برای نیروی دریایی بسیار مفید بود.اما ایراد کار اینجا بود که این جنگنده توانایی حمل موشک های دور برد AIM-54A Phoenix را که مد نظر نیروی دریایی بود نداشت و این با معیار نیروی دریایی برای جنگنده ی دفاع هوایی دوربرد از ناوها همخوانی نداشت.البته بعد ها طرح بهسازی شد و این جنگنده میتوانست تا 2 موشک AIM-54A Phoenix را به همراه 2 تا 6 AIM-7M Sparrow و 2 تا 4 AIM-9M Sidewinder با خود حمل نماید(البته امکان اینکه تعداد بیشتری AIM-54APhoenix هم با خود حمل کند نداشت چون،اندازه آن بدلیل بزرگی بیش از حد با اندازه جایگاه ها در F-15N همخوانی نداشت) که باز طرح اصلاحی هم نیاز های نیروی دریایی را براورد نمیکرد.چرا که همانطور که گفته شد نیاز اصلی نیروی دریایی به جنگنده ای بود که قبل از نزدیک شدن هدف به مرز درگیری خطر آن را بر طرف نماید همچنین توانایی پایای در میدان نبرد را نیز به مدت زیاد داشته باشد.

با این وجود نیروی دریایی دوست داشت تعدادی هرچند اندک از این جنگنده را در اختیار داشته باشد

از دیگر تغییرهای اعمال شده در طرح پیشنهادی امکان جمع شدن بالها برای پارکینگ رو ناو های هواپیما بر(مانند F/A-18) و اضافه شدن پیشبال برای افزایش کارایی پروازی بود.
از نظر موتور موتور F110-GE-400 ساخت کمپانی General Electric با خروجی های مورد استفاده در F-14 مورد نظر قرار گرفت.همچنین قرار شد از جستجوگرهای ALR-23 IR مورد استفاده در برخی نمونه های F-14 استفاده گردد.
طرح F-15 ناوپایه در مارچ 1973 به سنا فرستاده شد،با این وجود نیروی دریایی خرید F-14 و پس از آن F/A-18 را در اولویت قرار داد و این خود به خود F-15N را به بایگانی تاریخ فرستاد


[تصویر:  1330571605_p578578.jpg]

یکی دیگر از مدل های F-15،مدل F-15I Ra'am میباشد

جنگنده F-15I هواپیمایی است بر اساس جنگنده شكاری ضربتی F-15E که ویژه نیروی هوایی اسراییل ساخته شده که بهترین نوع هواپیمای جنگنده در منطقه خاورمیانه است و در زبان عبری Ra'am یا רעם به معنای Thunder یا رعد میباشد.
F-15I یک جنگنده دو کاره دورپرواز جهت عملیات ضربتی و رهگیری هواپیماهای دشمن است و به عنوان هواپیمای راهبردی نیروی هوایی اسراییل شناخته میشود.

پس از جنگ سال 1991 شاخاب پارس که اسراییل مورد هجوم موشک های زمین به زمین اسكاد عراق قرار گرفت،دولت اسراییل متوجه شد که به هواپیمایی ضربتی و دوربرد نیاز دارد.در سال 1993،اسراییل اطلاعیه ای را انتشار داد که در آن ویژگی های هواپیمای مورد نظر آنان بیا گردیده بود.در پاسخ،کمپانی Lockheed Martin،جنگنده F-16 و کمپانی McDonnell Douglas دو جنگنده F-18 و F-15E را پیشنهاد دادند.

در 27 ژانویه 1994،اسراییل اعلام کرد که تصمیم دارد تعداد 21 فروند جنگنده F-15E را با تغییر هایی که مطابق نیازهایشان باشد،خریداری نماید و آن را F-15I نامگذاری کند.در تاریخ 12 می 1994،دولت آمریکا، مجوز فروش 25 فروند جنگنده F-15I را به اسراییل صادر نمود.در نوامبر سال 1995،اسراییل 4 فروند دیگر از این هواپیما را سفارش داد تا از بیشینه سقف تعیین شده جهت خریداری،استفاده نماید.

قابلیت بارگذاری زیاد و شگفت آور مهمات و ترکیب آن با سامانه های بسیار پیشرفته،پرواز در فاصله های بسیار دور و در ارتفاع پست،در تمامی ساعت های شب و یا روز و در هر گونه شرایط آب و هوایی،به F-15I،توان انجام حمله های عمقی با میزان زیادی از مهمات را بخشیده است.
این هواپیما،دقیقا بر اساس همان مدل E است و تنها اندک تغییر هایی در آنها ایجاد شده بود.همچنین به جای حرف E،از حرف I که اولین حرف واژه Israel است استفاده شده بود.

در 6 نوامبر 1997،نیروی هوایی اسراییل(Heyl Ha'avir) اولین فروند از 25 هواپیمای سفارش داده شده F-15I Ra'am را دریافت نمود.این هواپیما، طی مراسمی رسمی در محل کارخانه Boeing در St. Louis،تحویل مقام های اسراییلی شد.(در سال 1997،کمپانی بزرگ Boeing،کمپانی McDonnell Douglas را خرید)

هنگامی که مجری برنامه،سخنان خود را به اتمام رساند،وزیر دفاع وقت اسراییل،"اسحاق مردخای(Yitzhak Mordechai)،با قدم هایی بلند به سرعت به سمت هواپیما رفت،هواپیمایی که به شکل استتار صحرایی پوشانده شده و به موشک های AIM-120 AMRAAM و Python-4 مجهز گشته بود.وی نشان مخصوص نیروی هوایی اسراییل را بر روی دماغه آن قرار داد.
همزمان،ژنرال "ایتون بن الیاهو(Eytan Ben Eliyahu)"، فرمانده وقت نیروی هوایی اسراییل،از نشان ویژه پنجاهمین سالگرد تاسیس نیروی هوایی اسراییل،پرده برداری نمود.
پس از پایان مراسم،هواپیما به پایگاه بمبافکن های سنگین Eglin آمریکا در فلوریدا تحویل شد تا یک سری آزمایش های پروازی بر روی آن صورت گیرد

در 19 ژانویه 1998،اولین دو فروند از این هواپیماها در پایگاه هوایی Hatzerim فرود آمدند.جمعیتی حدود 3000 نفر در طراف پایگاه گرد آمده بودند تا از نزدیک،پیشرفته ترین هواپیمای جنگنده نیروی هوایی اسرایيل را مشاهده نمایند.

چندی بعد،دو فروند F-15I از بالای سر جمعیت عبور کردند،در حالی که دو فروند جنگنده شکاری F-15 Baz و دو فروند F-4 Phantom II آنها را همراهی میکردند.
هواپیماهای F-15I توسط خلبانان آمریکایی هدایت میشدند و این خلبانان،هواپیماها را از محل کارحانه Boeing در St. Louis تحویل گرفته و به صورت مستقیم تا بریتانیا پرواز کرده بودند.

آنها در طول مسیر،5 بار سوختگیری هوایی کرده بودند.
سپس از بریتانیا به ایتالیا پرواز کرده و از ایتالیا نیز بدون سوختگیری، مستقیما وارد خاک اسراییل شده بودند.وزیر دفاع وقت،رییس وقت ستاد کل ارتش و فرمانده وقت پایگاه هوایی Hatzerim،به سرعت سمت هواپیما رفته و آرم و نشانه های مربوط به نیروی هوایی اسراییل را بر روی آنها نصب نمودند.اکنون این هواپیما ها،به طور رسمی در اختیار اسراییل قرار گرفته بودند.

[تصویر:  onewingf158cl.jpg]

یکی از جالب ترین رخداد های هوایی درباره این پرنده،پرواز آن با یک بال است که توسط یک خلبان اسراییلی،پس از برخورد جنگنده اش با یک جنگنده دیگر به هنگام تمرین که منجر به کنده شدن بال راست جنگنده شد است.جالب اینکه خلبان متوجه نشد که یک بالش را از دست داده است که این موضوع نشان از توانایی سازندگان غربی بر شرقی است که جنگنده با یک بال توانست تعادل خود را حفظ کند.


دیگر مدل F-15 eagle،مدل F-15K Slam Eagle هواپيمايی بسيار پيشرفته است كه از جنگنده موفق F-15E برای نيروی هوايی كره جنوبی (ROKAF) برگرفته شده است.

در سال 2002،نيروی هوايی كره جنوبی،جنگنده F-15K را پس از رقابتی تنگاتنگ با چهار هواپيمای ديگر،به عنوان برنده هواپيمای برنامه F-X برگزيد.اين چهار هواپيما عبارت بودند از: F-15K از کمپانی Boeing و Rafale از کمپانی Dassault فرانسه،Eurofighter Typhoon از کنسرسیوم اروپا و Su-35 از کمپانی Sukhoi روسیه.پس از برگزيده شدن F-15K،تعداد 40 فروند از آن سفارش داده شد و در دسامبر 2005، اولين دسته چهار فروندی،تحويل نيروی هوايی كره جنوبی گشتند.
دولت كره جنوبی،چند سال پیش تعداد 20 فروند ديگر از هواپيماهای F-15K را سفارش داد كه تحويل آنها از سال 2009 آغاز شد.هر فروند F-15K برای كره جنوبی،100 ميليون دلار آمريكا قيمت گذاری شده است.
یک جنگنده بسیار پیشرفته F-15K،دارای جزیيات بسيار پيشرفته ای است بعضی از آنها در F-15E وجود ندارد.برای مثال سامانه جستجوگر فروسرخ AAS-42 IRST،سايت سخنگوی نشانه روی داخل كلاه خلبان(JHMCS که کوتاه شده Joint Helmet Mounted Cueing System است) و يک رادار بسيار پيشرفته AN/APG-63(V)1 كه مجهز به اسكن مكانيكی(MSA) ميباشد.رادار بسيار پيشرفته اسكن آرايهای فعال الكترونيكی "AESA" نيز به صورت انتخابی ميتواند بر روی F-15K نصب شود.جنگنده F-15K میتواند انواع گوناگونی از مهمات بسيار پيشرفته همچون موشک های SLAM-ER را حمل و پرتاب نمايد.

دو موتور پرقدرت F110-GE-129 ساخت General Electric،هر كدام توانی معادل 131 هزار نيوتن را فراهم می آورند كه افزونتر از توان موتور F-15E ميباشد.
در تاريخ 7 ژوئن 2006،يک جنگنده F-15K به هنگام يک تمرين رهگيری شبانه در نزديكی منطقهای ساحلی به نام Pohang سرنگون شد و هر دو خلبان آن در دم كشته شدند.نيروی هوايی كره جنوبی،گروهی را برای تحقیق در نظر گرفت.اندكی بعد،گزارش رسمی نيروی هوايی در مورد علت حادثه منتشر شد.در اين گزارش گفته شده بود كه علت،قرار گرفتن در وضعيت وارد آمدن فشار بيش از حد ثقل(G-LOC) به مدت 16 ثانيه به هر دو خدمه و از دست رفتن هوشياری آنها بوده كه منجر به خارج شدن كنترل هواپيما شده است.در این حالت در اثر وارد شدن فشار بیش از حد گرانش،یا خون به مغز نمیرسد و یا خون زیادی وارد مغز میگردد که در هر دو حالت،مدت کوتاهی باعث بیهوشی موقت خلبان میگردد.
پيامد اين حادثه كه جعبه سياه هواپيما نيز هيچگاه يافت نشد،آن گردید كه يک دستگاه خودكار محدود كننده شتاب ثقل به نام GLC،که کوتاه شده Limited Control anti G-LOC device است،در جنگنده های F-15K نصب شود.



F-15SG گونه ای دیگر از مدل E میباشد.

جنگنده F-15SG كه پيشتر به نام F-15T شناخته ميشد،گونه ای بر اساس F-15E ميباشد كه بنا به سفارش نيروی هوايی سنگاپور (RSAF) پس از هفت سال كشمكش بين انتخاب پنج هواپيمای ديگر، برگزيده شده است.
جنگنده F-15SG در تاريخ 6 سپتامبر 2005 در رقابتی تنگاتنگ با جنگنده Rafale از کمپانی Dassault فرانسه انتخاب گرديد.F-15SG دارای ویژگی هایی شبيه به جنگنده های كره ای F-15K ميباشد،اما تفاوت آنها در رادار افزوده شده به جنگنده F-15SG به نام APG-63(V)3 ميباشد.

تا زمان آماده شدن جنگنده F-35 ساخت Lockheed Martin،نيروی هوايی سنگاپور سفارش 12 فروند F-15SG را به همراه حق گزينش 8 فروند ديگر جهت جايگزينی جنگنده های قديمی A-4 Skyhawk سفارش داده است.اين برنامه خريد هواپيماهای جديد كه قسمتی از يک برنامه بزرگتر جايگزينی جنگنده های قديمی می باشد،مبلغی در حدود 1 ميليارد دلار آمريكا را بالغ شده است كه گران قيمت ترين هواپيمايی است كه تاكنون توسط نيروی هوايی سنگاپور خريداری گشته است.



F-15S،گونه ای از مدل E میباشد که برای نیروی هوایی عربستان ساخته شده است.
به دنبال پایان جنگ 1991 شاخاب پارس،دولت عربستان سعی کرد توانایی نظامی ارتش خود را از وابستگی به دیگر کشورها،بکاهد.اما سختگیری عربستان،بیشتر در مورد تهیه نوع خاصی از جنگنده های ضربتی بود تا مکملی برای اسکادران های 7 گانه و 66 فروندی Panavia Tornado این کشور باشند.تحت تاثیر قابلیت های فوق العاده و بسیار موفق جنگنده های F-15E نیروی هوایی آمریکا در جریان جنگ شاخاب پارس،نیروی هوایی سلطنتی عربستان سعودی(RSAF) اطمینان یافت که جنگنده F-15E Strike Eagle،همان هواپیمای مورد نیاز آنهاست.با این حال،دورنمای روشنی جهت موافقت آمریکا با فروش این جنگنده های پیشرفته به عربستان مشاهده نمیشد.یکی از عواملی که باعث موافقت آمریکا در فروش این پرنده به عربستان شد،این بود که در برنامه تولید F-15 برای عربستان،2000 شغل در 47 ایالت میشد و بیش از 40000 نفر را به کار مشغول میکرد.علاوه بر اینها،روشن بود که رقیب های اروپایی،بسیار علاقمند هستند تا در نبود McDonnell Douglas، هواپیماهای جنگی ساخت خود را به عربستان سعودی بفروشند.

پرزیدنت جرج بوش(پدر) سرانجام تصمیم گرفت تا معامله با عربستان صورت پذیرد.با وجود این،هواپیماهای فروخته شده به عربستان،نسبت به نمونه اصلی F-15E،با توجه به توانایی ها و مهارت خلبان های عرب،از نظر تجهیزات و توانایی های فنی،بسیار تقلیل و کاهش داده شده بودند و مناسب توانایی های آنها بودند و در واقع بر اساس مدل صادراتی F-15E که F-15XP نامیده میشد،ساخته شده بودند.در تاریخ 23 دسامبر 1992، کمپانی McDonnell Douglas،اعلام کرد که مبلغ 122 میلیون دلار را از جانب نیروی هوایی آمریکا دریافت کرده است تا قطعه های مورد نیاز جهت ساخت 72 فروند F-15XP برای عربستان سعودی،فراهم نماید. موافقت نامه فروش 72 فروند از این هواپیماها،به طور رسمی در 10 می 1993 به امضا رسید.در این زمان،طرح اولیه F-15XP به نوع F-15S تغییر داده شده بود.(S حرف اول واژه Saudi Arabia است)
F-15S بر اساس بدنه همان جنگنده F-15E ساخته شده بود،در حالی که در F-15S،بسیاری از سامانه های حساس اویونیکی پیشرفته به کار گرفته شده در جنگنده F-15E نیروی هوایی آمریکا،به دلیل صادراتی بودن جنگنده،با نمونه های قدیمی و بسیار ضعیفتر به کار گرفته شده در F-15C/D جایگزین شده بودند.

رادار های نصب شده در مدل S هم ضعیفتر شده اند.
رادار APG-70S نصب شده در جنگنده F-15S،دارای قابلیت ها و محدودیتهایی همچون عدم کارایی در هوای برفی و بارانی میباشد.زیرا در عربستا و اطراف آن،برف و باران فقط در تلویزیون دیده میشود.
همچنین این رادار،قادر نیست نقشه گرافیکی کامپیوتری شده از سطح زمین تهیه کند.این رادار،تنها از 60 درصد پهنای باند رادار قدیمی APG-63 بهره میبرد و بزرگترین محدودیت آن،استفاده از تنها 16 کانال به جای 32 کانال پیشبینی شده در رادار APG-63 میباشد.

سامانه قابل برنامه ریزی AWG-27 کنترل جنگ افزار ها،دوباره به گونه ای برنامه ریزی شده است که هواپیما نتواند مهمات حساس و مهم را حمل کند و همچنین قابلیت پرواز "دست آزاد" که یکی از برتری های بیشتر جنگنده های F-15E میباشد و این جنگنده را قادر میسازد با استفاده از رادار تعقیب عوارض زمین،با سرعت زیاد و بدون دخالت دست،در ارتفاع پست پرواز نماید،از سامانه پرواز خودکار ASW-51 حذف شده است.

بر خلاف F-15E که از دو سامانه بسیار پیشرفته سیستم ناوبری اینرسیایی(INS) و GPS جهت ناوبری بهره میجوید،در جنگنده F-15S تنها سیستم ناوبری لیزر ژیروسکوپی INS حفظ شده است و GPS موجود نمیباشد.بدین جهت،عربستانی ها از یک سامانه GPS تجاری(به جای GPS نظامی) بهره گرفته اند.

سامانه های حساس و پیشرفته اقدام های متقابل الکترونیک(ECM) که به طور استاندارد در F-15E گذاشته شده اند،در F-15S یا با انواع قدیمی و بسیار ضعیف تعویض شده اند،یا اینکه برخی از تجهیزات به کل حذف گردیده اند.

سیمکشی های مربوط به حمل جنگ افزار هسته ای که در جنگنده های F-15E نیروی هوایی آمریکا به طور استاندارد قرار دارند،در F-15S حذف گردیدند.

عربستان تعداد 48 دستگاه از گونه بسیار ضعیف شده سامانه نشانه گذاری و هدفگیری LANTIRN ساخت کمپانی Lockheed Martin را که به نام AAQ-19 Sharpshooter شناخته میشوند،دریافت کرده است. کارایی این سامانه ها،همانند سیستم رهیاب AAQ-20 ارزیابی میشود که این سیستم نیز گونه بسیار ضعیف شده ای از غلاف ناوبری AAQ-13 میباشد.سامانه AAQ-20 عربستانی ها نمیتواند موشک های هوا به زمینی همچون AGM-65 Maverick را شلیک نماید و گزینه های هوا به هوای آن نیز حذف گردیده اند.

سامانه پرقدرت اقدام متقابل الکترومغناطیسی در F-15E که از نقاط قوت این جنگنده به شمار میآید،در F-15S بسیار ضعیف شده و قابلیت های آن به شدت کاهش یافته است؛ضمن اینکه این سامانه به گونه ای دستکاری شده است تا فقط و فقط در برابر جنگنده های آمریکایی، کارایی نداشته باشد(برای روز مبادا).
هرچند که نیروی هوایی آمریکا گفته است که همین سامانه ضعیف شده،برای مقابله با تهدید های جنگنده های روسی،از توان کافی برخوردار است.

تعداد 48 فروند از جنگنده های F-15S تنها برای عملیات علیه هدف های زمینی بهینه شده اند و بقیه نیز جهت انجام وظیفه رهگیری حفظ گردیده اند.با این حال،با توجه به توانایی های بسیار اندک F-15S برای نبردهای هوایی که تنها قادر است موشک های گرمایاب AIM-9M Sidewinder را حمل نماید،نیروی هوایی عربستان قصد ندارد هیچکدام از این هواپیماها را در نقش رهگیری مورد استفاده قرار دهد.

فرایند ساخت و طراحی اولین هواپیمای F-15S ویژه عربستان که در نیروی هوایی آمریکا با شماره سریال 852–93 و در نیروی هوایی عربستان با سریال 5501 شناخته میشد،در اکتبر 1993 آغاز شد و کار مونتاژ آن،ده ماه بعد آغاز گردید.اولین جنگنده F-15S نیروی هوایی عربستان،پرواز اولیه خودش را در تاریخ 19 ژوئن 1995 از پایگاه St.Louis توسط سرخلبان آزمایشگر،Gary Jennings،و افسر کنترل،Charles Van Gordon، به انجام رساند.این هواپیما،به مدت یک ساعت و 12 دقیقه در آسمان باقی ماند.همچنین این هواپیما،رنگ آمیزی نیز نشده بود،اما اندکی بعد،علامت ها و شماره سریال نیروی هوایی آمریکا بر روی دم آن نصب گردید.این هواپیما،در تاریخ 12 سپتامبر 1995 به رنگ مورد نظر نیروی هوایی سلطنتی عربستان سعودی درآمد و رسما وارد خدمت گردید.تولید این هواپیما،بر اساس برنامه،یک فروند در ماه بود که هفتاد و دومین فروند F-15S در نهایت در سال 1999 تحویل عربستان داده شد.

جنگنده های F-15S در قالب اسکادران پنجاه پنجم در پایگاه های هوایی ملک خالد،خمیس،مویشایت و در قالب اسکادران نود و دوم در پایگاه های هوایی ملک عبدالعزیز و ظهران استقرار داده شدهاند.



نبرد های F-15 Eagle های کشور های دارنده این هواپیما عبارت اند از:
اسراییل،1979:سرنگونی پنج فروند میگ سوریه
اسراییل،1981: حمله به راکتور هسته ای اوسیراک عراق
اسراییل،1982:حمله به لبنان توسط اسراییل
عربستان،1984:سرنگونی دو F-4 Phantom II ایرانی به وسیلهی F-15 های عربستان که باعث به آسمان پر کشیدن روح خلبانان ایرانی شجاع شد و آسمان،جایگاه همیشگی تیز پروازان ایرانی،آنها را در آغوش همیشگی اش گرفت.روحشان شاد.
اسراییل،1985: عملیات حمله اسراییل به تونس
نیروی هوایی آمریکا،نیروی هوایی عربستان،1991:شرکت در عملیات طوفان صحرا در جنگ شاخاب پارس
نیروی هوایی آمریکا،1991:عملیات Northern & Southern Watch در جنگ عراق
نیروی هوایی آمریکا،1995:عملیات در بوسنی و هرزگوین
نیروی هوایی آمریکا،1998:عملیات روباه صحرا در عراق
نیروی هوایی آمریکا،1999:عملیات در کوزوو به وسیله نیروهای متحد
نیروی هوایی آمریکا،2001:عملیات جنگ افغانستان
نیروی هوایی آمریکا،2003:عملیات آزادی عراق


کامل ترین و دقیق ترین نوشتار به پارسی که تاکنون درباره "F-15 Eagle" در اینترنت دیده اید

منبع:برگه اســــلحـــه های بـــرتــــر در فی3 Bوک

امتیاز ویرایش،گرد آوری،ترجمه و نگارش متعلق به برگه اســــلحـــه های بـــرتــــر در فی3 Bوک و وبسایت Rifles.ir میباشد.
به ما در فی3 bوک بپیوندید
ادمین رپتور از اســــلحـــه های بـــرتــــر


[تصویر:  08823259472779864009.jpg]
(آخرین ویرایش در این ارسال: ۵-۱۲-۱۳۹۲ ۰۷:۰۸ عصر، توسط raptor.)
۵-۱۲-۱۳۹۲ ۰۶:۴۴ عصر
یافتن تمامی ارسال‌های این کاربر نقل قول این ارسال در یک پاسخ
 سپاس شده توسط rifles ، amiremadi ، اژدر
ارسال پاسخ 


پرش به انجمن:


کاربرانِ درحال بازدید از این موضوع: 1 مهمان

 انتخاب پوسته: