F/A-18 Hornet
زمان کنونی: ۹-۱۲-۱۳۹۹, ۰۱:۱۱ صبح
کاربرانِ درحال بازدید از این موضوع: 1 مهمان
نویسنده: raptor
آخرین ارسال: raptor
پاسخ: 2
بازدید: 5506

ارسال پاسخ 
 
امتیاز موضوع:
  • 0 رأی - میانگین امتیازات: 0
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
F/A-18 Hornet
نویسنده پیام
*****
مدیر سلاح های شکاری
عنوان : Moderator
ارسال‌ها: 55
تاریخ عضویت: تير ۱۳۹۲
اعتبار: 7
وضعیت : آفلاین
جنسیت:
سپاس ها 32
سپاس شده 217 بار در 63 ارسال
ارسال: #1
F/A-18 Hornet
[تصویر:  174B12024C6FB30F7D1699]

حفاظت از ناوگان های دریایی،همواره در طول تاریخ از اهمیت بسیار زیادی برخوردار بوده و است و به همین دلیل،هم اکنون چندین و چند هواپیما،تنها برای انجام وظیفه حفاظت از کشتی های پیل پیکر و حفاظت از ناوهای هواپیمابر طراحی شده اند و سرمایه گذاری های فراوانی بر روی آنان شده است.از معروفترین هواپیماهای ناونشین نیز می توان هواپیماهای F-4 Phantom و F-14 Tomcat را نام برد که کارنامه درخشانی داشته اند.اما در حال حاضر بیشترین تمرکز ناوهای هواپیما برای حفاظت اصولی،بر روی هواپیمای F/A-18 Hornet است که ستون فقرات نیروی هواییِ نیروی دریایی آمریکا را تشکیل می دهد.
F/A-18 نسبت به دیگر پیشینیان خود توانایی بیشتری برای حمل جنگ افزار و نیز دقت بالاتری دارد.F/A-18 یک نمونه ی تمام عیار از یک هواپیمای چند منظوره با قابلیت Dogfight(نبرد نزدیک) بسیار عالی و برترین جنگنده ناونشین جهان است.

F/A-18 جنگنده ای است فراصوت و دو و همچنین یک سرنشین،دو موتور،چندمنظوره (جنگنده تهاجمی) كه ميتواند هم از روی ناوهای هواپيمابر و هم از پايگاه های زمينی نشست و بخاست انجام دهد و توانایی انجام عملیات در همه آب هوا ها و شرایط بد آب و هوایی و سوخت‌گیری در هوا را داراست.

این هواپیما هم توانایی نبردهای هوایی و هم توانایی حمله به هدف های زمینی را دارد و مهمترین ماموریت‌هایی که برای آن تعریف شده عبارت اند از:
دفاع هوایی از ناوگان‌های دریایی و برتری هوایی،اسکورت
جنگنده ها،سرکوب دفاع هوایی دشمن،حمله های ضربتی به هدف های زمینی و بمباران هدف ها زمینی،پشتیبانی دور و نزدیک هوایی،
شناسایی هوایی،هدايت عمليات هوايی،توانایی عمليات در شب و...

F/A-18 به وسيله سيستم ديجيتالی پرواز با سيم،FWB(کوتاه شده Fly By Wire) كنترل ميشود که باعث كيفيت بسيار عالی در هدايت هواپيما می شود و موجب ميشود خلبان با راحتی بيشتری به هدايت جنگنده بپردازد.اين سيستم به هنگام مانورهای سنگين،به خلبان اجازه ميدهد تا تمركز خود را بر روی عمليات و استفاده از جنگ افزار از دست ندهد.
نسبت كشش به وزن اين هواپيما در حالت بدون پسسوز نيز فوق العاده است و اين جنگنده در هنگام برخورد با دشمن،از توانايی بسیار خوبی در استفاده از قدرت بالای موتور در حالت بدون پسسوز برخوردار است.
توانایی مانور بسیار بالا،نسبت قدرت به وزن بالا و سیستم های الکترونیکی پیشرفته از این هواپیما جنگنده ای بی همتا ساخته است. این هواپیما همچنین دارای کم ترین هزینه های نگهداری است و خلبانان آن از عملکرد خوب آن،همیشه راضی بوده اند و هستند.

با يک تلنگر خلبان،هواپيما در وسط آسمان با يک چرخش سريع،به سرعت به يک دشمن جدی و مرگبار گریز ناپذیر هوايی میشود.
خلبانان F/A-18 میتواند چه در جنگ هوايی و چه تعقيب هواپيماهای دشمن و يا برای هدف های زمينی،پیش از اینکه هدف ها بمب ها و موشک های خود را رها كنند،آن ها را نابود و پيروز ميدان باشد.

قدرت بالای این جنگنده كه توان خوبی در خارج شدن از مهلكه را میدهد،مورد پسند خلبانانش است.علاوه بر این،F/A-18 اولین جنگنده نیروی دریایی است كه سیستم های دیجیتالی را یكپارچه كرده است.
MUX مدار انتقال اطلاعاتی است كه تعدادی ورودی را به تعداد كمتری خروجی تركیب میكند.برتری این نوع طراحی این است كه زمینه به روز رسانی مداوم را به شكل آسانتری فراهم میسازد.
در طی سال ها عملیات و تجربه،F/A-18 ثابت كرده است كه بهترین جنگنده تاكتیكی برای ناوهای هواپیمابر است.F/A-18 دارای ویژگی های نظامی مورد علاقه فرماندهان نیروی دریایی آمریکا است.

F/A-18 Hornet نمونه توسعه یافته هواپیمای پیش نمونه YF-17 Cobra ساخت کمپانی Northrop آمریکا است.در 1974،هواپیمای YF-17 برای رقابت با هواپیمای پیش نمونه YF-16 ساخت کمپانی General Dynamics که بعد ها به F-16 Fighting Falcon توسعه یافت،در پروژه جنگنده سبک وزن،LWF(کوتاه شده Lightweight Fighter) نيروی هوايی آمریکا طراحی و ساخته شد.ولی در نهايت YF-16 نيروی هوايی انتخاب شد.

در آن زمان فرماندهان نيروی دريايی آمریکا دريافتند كه جنگنده ساخت Northrop،توان بالقوه بسيار بيشتری نسبت به F-16 جهت جايگزينی هواپيماهای قديمی نيروی دريايی همچون A-7 Corsair ساخت کمپانی Ling-Temco-Vought دارد.
بار مديريت طرح نيمه كاره Northrop به دست كمپانیMcDonnell Douglas افتاد.بخش اعظم طرح تغيير كرد و در انتها كمپانی McDonnell Douglas در 1975 قراردادی برای ساخت F-18 از طرف نيروی دريايی آمريكا دريافت كرد.در این قرارداد ویژگی هایی همچون:
يک سرنشین بودن،دو منظوره بری استفاده بعنوان جنگنده و بمب افكن،توانايی بكار گيری هم از پايگاه های خشكی و هم ناوهای هواپيمابر و... وحود داشت.
کمی بعد Northrop تصمیم گرفت دوباره وارد پروژه این هواپیما برای برنامه VFAX نیروی دریایی شود و دو کمپانی Northrop و McDonnell Douglas تصميم گرفتند به طور مشترک،جنگنده F-18 را برای ناوهای هواپيمابر و جنگنده A-18 را برای سپاه تفنگداران نيروی دريايی آمریکا،USMC،توليد نمايند.اما اين دو پروژه كمی بعد باهم یکی شدند و نتيجه آن،جنگنده چند ماموريته F/A-18 Hornet از آب درآمد.

اولين مدل F/A-18،بعنوان جنگنده اسكورت و هم دفاع كننده از ناوگان دریایی قابل بكارگيری بود.دومين مدل علاوه بر كارايی های مدل اول،اين توانايی را نيز داشت كه نيرو های دشمن را چه در خشكی و چه در دريا نابود کند.همچنين مدل دو سرنشین آن كه آموزشی بود نیز طراحی و توليد گرديد.
طراحی F/A-18 از همان ابتدا مورد توجه 99 درصد مردم قرار گرفت و كمپانی را متقاعد كرده بود كه هر دو وظيفه اش را به خوبی تواند انجام دهد.

برای حفظ قابليت های چند ماموريته،در قلب جنگنده F/A-18 يک رادار پرقدرت چندحالته ساخت کمپانی Hughes قرار داده شد كه هم در ماموريت های هوا به هوا و هم در ماموريت های هوا به زمين،بسیار موثر و بسیار كارا بود.رادارهای این هواپیما،از بهترین و با کیفیت ترین رادارهای به کار رفته در هواپیماهای جنگنده جهان هستند که قابلیت هایی چون نگاه به بالا و پایین،دوربرد بودن و کارا بودن در هر شرایط آب و هوایی و پروازی را برای این هواپیما فراهم می کند.
جنگنده جدید مجهز به سيستم های پيچيده الكترونيكی،نمايشگرهای تلويزيونی،موتورهای قدرتمند،توانايی حمل انواع جنگ افزار و قابليت آیروديناميكی خاصی بود كه اجازه می داد جنگنده بتواند با زاویه حمله بالاتری پرواز نمايد.در نهايت جنگنده F/A-18،فراتر از آن چيزی شد كه مورد انتظار بود،با قابليت مانورپذيری عالی و توانايی بسيار موثر در انجام عمليات های متفاوت.

اولين پرواز F/A-18 در 18 نوامبر سال 1978 در پایگاه هوایی نیروی دریایی Naval Air Station Patuxent River در ایالت مریلند آمريكا صورت گرفت.سه سال برنامه تست اين هواپيما،تست های تجهيزات و امكانات و جنگ افزار های هوايی و راديويی،تست های هوايی و تست های نشست و برخاست و جايگيری بر روی ناوهای هواپیمابر باعث اين شد كه طراحی F/A-18 از ثبات و ارزش بالايی برخوردار باشد.

در آپريل 1980،اولين F/A-18 وارد خدمت به نيروی دريايی آمريكا شد.
در 7 جون 1983 نیز اولين F/A-18 در پایگاه هوایی تفنگداران نیروی دریایی Marine Corps Air Station El Toro تحويل تفنگداران نيروی دريايی شد و تا 18 آپريل 1991،تفنگداران نیروی دریایی 1000 جنگنده F/A-18 دریافت کردند

بدين ترتيب،جنگنده F/A-18 Hornet با موفقيت وارد خدمت در ناوهای هواپیمابر نيروی دريايی و نيروی هوايی تفنگداران نیروی دريايی آمریکا شد و جايگزين جنگنده های A-4 Skyhawk و A-7 Corsair و F-4 Phantom II و مکمل F-14 Tomcat گرديد.

در 1992 يک پكيج يا تجهيزات شناسايی نيز به سفارش تفنگدارن به F/A-18 اضافه شد.دو سال بعد يعنی در سال 1994 به سفارش نيروی دريايی توانايي راداری آن بروز شد.

تطبيق پذيری بسیار بالا،انجام موفق آمیز ماموريت ها به ترتیب در عملیات El Dorado Canyon سال 1986 در لیبی،عملیات توفان صحرا در در سال 1991 در عراق،عملیات Southern Watch بین سال های 1991 تا 2003 در منطقه پرواز ممنوع در عراق،عملیات در بوسنی و هرزگوین در سال 1995،عملیات Desert Fox در سال 1998 در عراق،عملیات در کوزوو در سال 1999،عملیات آزاد سازی افغانستان در سال 2001،عملیات آزاد سازی عراق در سال 2003 و عملیات در منطقه پرواز ممنوع در 2011 در لیبی،با سرنگون كردن جنگنده های دشمن و بمباران كردن هدف های زمينی دشمن،شكستن تمامی ركورد های هواپيماهای تاكتيكی دنيا و... از برگ سبز های کارنامه درخشان این جنگنده است و اسكادران نمايشی Blue Angles نيروی دريايی آمريكا پرواز با F/A-18 را افتخاری برای خود ميداند.

این هواپیما به ندرت توسط رادارهای دشمن تشخیص داده می شود و حتی در صورت شناسایی نیز می تواند از معرکه جان سالم بدر ببرد و اگر احتمالا موشکی از طرف دشمن به آن برخود کرد،میتواند خدمه خود به سلامت به زمین برساند.در ماموریت های هوایی،این جنگنده می تواند بازه گسترده ای از موشک های هوا به هوای مشهور را مانند AIM-9 Sidewinder و AIM-7 Sparrow و AIM-120 AMRAAM را حمل کرده و از آنها در نبرد های هوایی استفاده کند.این هواپیما علاوه بر اینکه ماموریت های هوایی را با شایستگی تمام به انجام می رساند،دارای توانایی های فوق العاده ای نیز در حمله به هدف های زمینی است و میتواند بمب ها و موشک های گوناگونی از جمله بمب های JDAM و موشک های AGM-65 Maverick و AGM-84 Harpoon را حمل کند.این هواپیما همچنین می تواند به بمب های هسته ای MK57 و B61 نیز مجهز شده و از آن ها برای نابودی هدف های زمینی سود برد.

ویژگی های منحصر به فرد این هواپیماست که از آن جنگنده ای ساخته است که بیش از دو دهه خدمت درخشان در نیروهای هوایی کشور های دیگر را در کارنامه خود دارد و همچنین معمول ترین عضو یک ناو هواپیمابر آمریکایی است.



F/A-18 Hornet دارا مدل های گوناگونی ست که عبارت اند از:


[تصویر:  F18-hornet-800-600.jpg]
(F/A-18A Hornet)

F/A-18A/B Hornet

در اين مدل،بیشتر ویژگی ها و ريز كاری های جنگنده YF-17 Cobra حفظ شده است،با اين حال از دل اين هواپيما،جنگنده جديد F/A-18 سربرآورده است.جنگنده ای با توانایی تهاجمی كه انبوهی از تكنولوژی های جديد و سيستمهای ديجيتالی كامپيوتری در آن به كار رفته است. در كابين اين جنگنده،از يک جفت سيستم لوله پرتو كاتدی به عنوان نمايشگر اطلاعات استفاده شده است و سيستم كنترل بر اساس ارزيابی دستور های خلبان،كنترل پرواز را شبيه سازی ميكند. سيستم های اين جنگنده برای دو ماموريت در نظر گرفته شده اند.
در هنگام طراحی،نوع آموزشی(دو سرنشينه) نيز به تعداد اندک و به نام TF/A-18 ساخته شد.اين نوع نيز بر اساس مدل A ساخته شد و تنها شامل اندک تغيير هایی شد،ضمن اينكه نوع دو سرنشينه نيز با حفظ قابليت انجام عمليات نظامی ساخته شد.


[تصویر:  F201210161430478701122581.jpg]
(F/A-18B Hornet)

مدل F/A-18A تک سرنشین و مدل F/A-18B دو سرنشین است.

در هنگام آزمون های تست این 2 مدل اولیه،بر روی نقطه های ضعف و مشكل های جنگنده تمركز زيادی انجام گرفت و اين ارزيابی،باعث شد قطعه هایی كه به نوعی مشكل هایی در طراحی داشتند،با طراحی دوباره،مشكلشان حل شود.بیشتر قطعه هایی كه مورد تغيير قرار گرفتند،قطعه های ساخت افزاری و مكانيكی هواپيما بودند و سيستم های ديجيتالی،دستخوش تغيير نگشتند.
F/A-18A و نوع F/A-18B در سال 1983 جايگزين جنگنده های F-4B Phantom II و A-7 Corsair در ناوهای هواپيمابر و سپاه تفنگداران نيروی دريايی آمریکا شدند.
اين جنگنده ها به دليل توانایی هايشان،به سرعت نقش اصلی را در ماموريت های نظامی برعهده گرفتند.

قابليت اطمينان و تعمير و نگهداری آسان،از گزینه بودند كه به هنگام طراحی اين جنگنده،مورد توجه قرار گرفتند.برای مثال F/A-18 ها،برای آزمايش از اطمينان سيستم ها،سه بار و هر بار ساعت ها پرواز كردند. در حالی كه نيمی از زمان مورد نياز برای تعمير اساسی آنها گذشته بود.F/A-18 بارها در ميدان های نبرد واقعی مورد آزمايش قرار گرفت و هر بار،نقطه های مثبتی توسط طراحانش را مورد اثبات قرار داد:جنگنده ای بسيار قابل اعتماد،تهاجمی و همه كاره.

یک مدل RF-18A که یک نمونه شناسایی ساخته شده بر اساس مدل A میباشد،در به تعداد اندک برای انجام تحقیق و مطالعه برای نیروی دریایی آمریکا و NASA ساخته شد.

F/A-18A/B ها نقش مهمی را در جريان حمله به ليبی در عملیات El Dorado Canyon در سال 1986 ايفا كردند.آنها از روی عرشه ناو
هواپيمابر (USS CORAL SEA (CV-43 به پرواز درآمدند و پدافند هوايی ليبی را با پرتاب موشك های سرعت بالای AGM-88 HARM نابود ساختند،به طوری كه هنگام بمباران بنغازی،پدافند هوايی ليبی كاملا خاموش شده و از كار افتاده بود.


[align=center][تصویر:  10FA-18HORNET.jpg]
(F/A-18C Hornet)

F/A-18C/D Hornet

به دنبال موفقيت در استفاده از 400 فروند مدل A و B،نيروی دريايی آمریکا در سپتامبر 1986،نوع پيشرفته تری را به نام F/A-18C را که تک سرنشین برای نیروی دریایی و F/A-18D را که دو سرنشین است را برای سپاه تفنگداران نیروی دریایی مورد آزمايش قرار داد.
اين مدل ها سازگاری بیشتری با موشک های ميانبرد هوا به هوای بسیار مرگبار جديد AIM-120 AMRAAM و موشک های هوا به زمين گرمایی هدايت تلويزيونی AGM-65 Maverick داشتند.به علاوه سیستم های ناوبری این مدل ها نیز ارتقا یافته بود و مجهز به رادار روزنه ترکیبی SAR گشته و صندلی پرتاب شونده بهتری هم داشت که از نوع NACES بود.
دو سال بعد،مدل های C و D به قابليت عمليات در شب مجهز شدند. همچنین بخش های جديدی نيز اضافه شدند:
غلاف ناوبر گرمایاب جدید،NAVFLIR،نمايشگر HUD جدیدتر،عينک ويژه ديد در شب(NVG)،لامپ های ویژه،نقشه ديجيتالی از منطقه نبرد به همراه نمايشگر رنگی مخصوص آن و...

رادار F/A-18C مجهز به سنسوری جهت شبيه سازی زمين است كه اين کار توسط امواج رادار دقيق و قدرتمند داپلر از سطح زمين انجام ميشود.اين نقشه تهيه شده،به خلبان اين امكان را ميدهد تا به هدف ها زمينی در شرایط آب و هوایی بد يا در حالتی كه ديد ضعيفی وجود دارد،حمله كند.ضمن اينكه با توجه به نقشه و هدف های مشخص شناسايی شده روی آن،موقعيت دقيق هواپيما در آسمان مشخص می شود،همچنين اين نقشه،قابليت بمباران دقيق و موثر را بيشتر ميكند.
گونه های جديدتر ساخته شده F/A-18C از سال 1994 به بعد،به رادار به رو شده APG-73 مجهز شدند كه اين رادار دقت بيشتری داشت و تصوير های بسيار تميزتری در صفحه اسكن خود به نمايش ميگذاشت.
این هواپیما غلاف SUU-42A/A که توانایی رها سازی انواع Chaff و Flare و طعمه ها و فریب های کششی را دارد نیز توسط این هواپیما قابل استفاده است.

در مدل F/A-18C كه مجهز به تجهيزات عمليات در شب است،يک غلاف مخصوص نصب ميشود.اين غلاف،ساخت كمپانی Hughes است و با كد AN/AAR-50 شناخته می شود.اين غلاف شناسايی،هدف های زمينيی را از روی حرارتشان(همچون حرارت شليک گلوله يا گرم بودن موتور آنها) تشخيص ميدهد.
غلاف هدفياب ديگر،با كد Loral AN/AAS-38 شناخته ميشود.اين غلاف با نام Nite Hawk نيز شناخته می شود و عملكردش نيز بر اساس حرارت يابی از هدف های زمينی است.این غلاف با سیستم هدفیاب فروسرخ نگاه به جلو،ATFLIR(کوتاه شده Advanced Targeting Forward-Looking Infrared)،مدل AN/ASQ-228 ساخت کمپانی Raytheon برای نیروی دریایی و غلاف هدفیاب LITENING ساخت کمپانی Northrop Grumman و Rafael Corporation برای تفنگداران نیروی دریایی جایگزین شد.

وسيله ديگر،دوربينی قوی جهت ديد و شناسايی هدف های زمينی در شب است.اين وسيله به نام GEC Cat's Eyes شناخته ميشود.تعداد 48 فروند جنگنده F/A-18D(مدل دو سرنشین) به مدل RC (شناسايی-تجسسی) تغيير يافتد.به همين منظور،به جای توپ استاندارد F/A-18 كه یک گتلینگ 6 لول مدل M61 Vulcan نام دارد،يک جايگاه شناسايی از نوع الكترو اپتيكالی نصب می شود.اين جايگاه ويژه،دارای يک برجستگی است كه در واقع يک دوربين بسيار قوی چشمی با دو گرداننده برای حركت دادن لنز به اطراف میباشد.همچنین تمام مشاهده ها بر روی يک دیسک ضبط ميشوند.این هواپیما همچنین توانایی حمل یک گیرنده پیشرفته ویدیویی برای عملیات را نیز دارد.

در اولين روز عمليات توفان صحرا در جنگ شاخاب پارس،دو جنگنده F/A-18 در حالی كه راهی عمليات بمباران بوده و روی هركدام 4 بمب 907 کیلوگرمی بارگذاری شده بود،موفق شدند دو MiG-21 عراقی را سرنگون كنند،سپس بمب های خود را بر روی هدف های تعيين شده،رها ساختند.
در مدت زمان جنگ شاخاب پارس،اسكادران های نيروی دريايی آمریکا، سپاه تفنگداران و F/A-18 های كانادايی،هر ساعت عمليات رزمی داشتند و ركوردی را در زمينه قابليت اطمينان در طول نبرد با حمل و فروانداختن ده ها تن بمب بر روی عراق،برجای گذاشتند.

نيروی دريايی آمریکا در تاريخ 18 می 1998 اعلام كرد كه اسكادران های F/A-18 خود را از ساحل شرقی به پايگاه نيروی دريايی Naval Air Station Oceana در ساحل ويرجينيا و پايگاه سپاه تفنگداران در Beaufort در كارولينای جنوبی منتقل ميكند.به همين دليل 9 اسكادران عملياتی،شامل 156 فروند هواپيما به پایگاه Oceana انتقال يافتند و 2 اسكادران ديگر شامل 24 فروند هواپيما نيز به پایگاه Beaufort منتقل شدند.اولين اسكادران در پایيز 1998 منتقل شد و در كل انتقال 11 اسكادران عملياتی تا پايان اكتبر 1999 تكميل گشت.
در تمام طول مدت خدمت اين جنگنده ها،هرساله سيستم های جنگ افزاری،سنسورهای مربوطه و... به روز رسانی میشوند.

[تصویر:  COTS10-ITJC-Mercury-Fig3_large.jpg]
(F/A-18D Hornet)

تولید F/A-18C نیروی دریایی در سال 1999 به پایان رسید و آخرین F/A-18D نیز در سال 2000 به تفنگداران نیروی دریایی تحویل داده شد.

F/A-18 در مدل های A و B و C و D،در هشت کشور خارجی خدمت کرده اند.
اين کشورها عبارتند از:
استراليا دارنده 55 F/A-18A و 16 F/A-18B و 18
کانادا دارنده مدل CF-18 Hornet
فنلاند دارنده 55 F-18C و 7 F-18D
کويت دارنده 28 F/A-18C و 7 F/A-18D
مالزی دارنده 8 F/A-18D
سوئيس دارنده 26 F/A-18C و 7 F/A-18D
اسپانيا

در آمریکا Hornet های مدل C پس از بازنسته شدن مدل های A و B و D،همچنان در حال خدمت اند.


ویژگی های Hornet

کشور سازنده:آمریکا
کمپانی سازنده:McDonnell Douglas
تاریخ اولین پرواز:18 نوامبر 1978
قیمت هر کدام:29 تا 57 میلیون دلار آمریکا تا سال 2006
تعداد خدمه:1 نفر در مدل های A و C و 2 نفر در مدل های B و D
درازا:17.1 متر
فاصله بین 2 سر بال از یکدیگر:12.3 متر
بلندی:4.7 متر
مساحت بال:38 مترمربع
وزن خود هواپیما:10400 کیلوگرم
وزن بارگذاری شده:16770 کیلوگرم
بیشینه وزن هنگام برخاستن:23500 کیلوگرم
موتور:2 عدد موتور توربوفن F404-GE-402 ساخت General Electric،هرکدام با تراست(قدرت پیشران موتوری) 48.9 هزار نیوتون بدون پس سوز و 79.2 هزار نیوتون با پس سوز
نسبت تراست به وزن:0.96
بیشینه سرعت:1.8 ماخ
رنج عملیاتی:2000 کیلومتر با 2 موشک AIM-9 Sidewinder
رنج درگیری: 740 کیلومتر برای عملیات هوا به هوا
رنج عبور: 3330 کیلومتر
ارتفاع پرواز:15240 متر
سرعت بالا رفتن:254 متر بر ثانیه
توانایی حمل 3 تانک 330 گالن آمریکایی(هر کدام 1200 لیتر)


جنگ افزار ها:

یک توپ 20 میلیمتری گتلینگ شش لول M61 Vulcan با 580 گلوله و با سرعت شلیک 4000 تا 6000 گلوله در دقیقه

درای 9 جایگاه حما مهمات،دو محل بارگذاری در نوک بال ها،4 جایگاه در زير بال ها برای حمل سوخت يا مهمات و سه جایگاه در زير بدنه برای بارگذاری مهمات یا غلاف های شناسايی(معمولا جایگاه میانی برای تانکر سوخت خارجی است).هر جایگاه قابلیت نصب کرن غلاف چند موشکی را دارد.

موشک های هوا به هوا:
4 موشک AIM-9 Sidewinder یا 4 موشک AIM-120 AMRAAM یا 4 موشک آلمانی بسیار مرگبار IRIS-T یا 4 موشک AIM-120 AMRAAM و 2 موشک AIM-7 Sparrow یا 6 موشک AIM-120 AMRAAM

موشک های هوا به سطح:
AGM-65 Maverick
SLAM-ER
AGM-88 HARM
AGM-154 JSOW
موشک ضد کشتی AGM-84 Harpoon
موشک کروز Taurus

توانایی حمل غلاف موشک های 70 میلیمتری Hydra 70 و غلاف موشک های 127 میلیمتری Zuni

بمب ها:
بمب های هدایت شونده ماهواره ای JDAM
بمب های هدایت لیزری Paveway
بمب های غیر هدایتی سقوط آزادی سری Mk 80
بمب خوشه ای CBU-87
بمب های ضد تانک و نفر مین گذار CBU-89 Gator
بمب های خوشه ای مجهز به فیوز سنسور دار CBU-97
بمب خوشه ای ضد تانک Mk 20 Rockeye II
بمب های هسته ای B61 و Mk57
بمب های گلایدری AGM-154 JSOW
به ما در فی3 bوک بپیوندید
ادمین رپتور از اســــلحـــه های بـــرتــــر


[تصویر:  08823259472779864009.jpg]
(آخرین ویرایش در این ارسال: ۵-۱۲-۱۳۹۲ ۰۶:۳۰ عصر، توسط raptor.)
۵-۱۱-۱۳۹۲ ۱۰:۳۵ عصر
یافتن تمامی ارسال‌های این کاربر نقل قول این ارسال در یک پاسخ
 سپاس شده توسط rifles ، mr.x
*****
مدیر سلاح های شکاری
عنوان : Moderator
ارسال‌ها: 55
تاریخ عضویت: تير ۱۳۹۲
اعتبار: 7
وضعیت : آفلاین
جنسیت:
سپاس ها 32
سپاس شده 217 بار در 63 ارسال
ارسال: #2
F/A-18E/F Super Hornet
[تصویر:  boeing-f-a-18f-super-hornet-3206-2560x1600.jpg]

F/A-18E/F Super Hornet

بعد از لغو شدن پروژه بمب افکن پیشرفته A-12 Avenger II از برنامه NATF نیروی دریایی،کمپانی McDonnell Douglas نوع پیشرفته جنگنده F/A-18 را به نیروی دریایی پیشنهاد داد که در نتیجه برای شروع کارهای مهندسی وتولید مدل های آزمایشی اولیه یک قرارداد 48.09 میلیارد دلاری بسته شد.

جنگنده چند ماموريته F/A-18E/F Super Hornet در واقع مدلی بهسازی و به روزرسانی شده جنگنده های مدل C و D می باشد که پيش تر قابليت عمليات در شب به آنها افزوده شده بود و توسط کمپانی Boeing ساخته است و اولین پروازش را در 29 نوامبر 1995 انجام داد.
(کمپانی McDonnellDouglas در 1 آگوست 1997 توسط کمپانی Boeing خریداری شد).Super Hornet پیش از ورود به خدمت 4600 ساعت تست و آزمایش را در 3100 پرواز انجام داد.

در پروازهای آزمایشی اولیه،این هواپیما دچار دو مشکل آیرودینامیکی اساسی بود.مهمترین مشکل در سرعت های زیر صوت بالا رخ میداد.در مانورهای خاص بدون اخطار قبلی یکی از بال ها دچار واماندگی شده و موجب می شد که هواپیما به یک طرف غلت بزند.برای حل این مشکل بهسازی هایی در سازه بال با نصب پوشش های سوراخدار روی قسمت های تاشونده ی بال انجام گرفت این مشکل به کل از بین رفت. مشکل دوم از اغتشاش هوای زیر بال ناشی می شد این مشکل نیز با آرایش دوباره ی پایلون ها(جایگاه های حمل جنگ افزار) کامل بر طرف شد.

اولین Super Hornet تولید انبوه در دسامبر 1998 ازخط تولید خارج شد و اولین دسته 12 تایی در نوامبر 1999 به كار گرفته شد و ناوهواپیمابر (USS Abraham Lincoln (CVN-72 اولین ناو هواپیمابر پذیرای آنها بود.Super Hornet جای خالی A-6 Intruder را پرکرد و در 2006،با برتری چشمگیرش نسبت به گربه افسانه ای Grumman،جای F-14 Tomcat را نیز گرفت.تا سال 2011 نیروی دریایی آمریکا 500 فروند Super Hornet دریافت کرد.


[تصویر:  article-gallery-big-1365108753_240.jpg]
(F/A-18E Super Hornet)

Super Hornet فرماندهی گروه عمليات رزمی هواپيماهای ناونشين را فراهم آورده،زيرا دارای برد پروازی بيشتر و قابليت حمل مهماتی است که توسط جنگنده های بازنشسته A-6 Intruder حمل ميشد.مدل E تک سرنشین و مدل F دو سرنشین است.در سال 2003 Super Hornet به طور گسترده در عملیات آزاد سازی عراق شرکت کرد.

Super Hornet ماموریت هایی همچون:
بمباران ضربتی در شب يا روز به وسيله جنگ افزارهای بسيار دقيق هدايت شونده،انجام عمليات ضد پدافند هوايی،اسكورت جنگنده ها،پشتيبانی نزديک هوايی(CAS)،شكستن پدافند هوايی دشمن روی زمين (SEAD)،انجام عمليات ضربتی روی دريا،انجام عمليات شناسايی و اطلاعاتی،انجام عمليات پيش آگاهی از خطر های هوايی(FAC)،انجام عمليات سوخترسانی به دیگر جنگنده ها،پرتاب بار از طريق جايگاه حمل بار PDU-5 و... را بر عهده دارد.

[تصویر:  index.php?action=dlattach;topic=264.0;attach=6675;image]
(F/A-18F Super Hornet)

مدل های E و F نسبت به مدل های پیشین دارای 1.28 متر درازای بيشتر،25 درصد مساحت بال بيشتر و قابليت حمل 33 درصد بيشتر سوخت در مخزن های داخلی هستند که اين سوخت اضافه تا 41 درصد برد عملياتی و تا 50 درصد استقامت و پایداری پروازی آنها را افزايش ميدهد.

به دلیل بزرگتر شدن اندازه Super Hornet،نياز بود تا گونه بزرگتری از لبه های حمله گسترش يافته،LEX،طراحی گردد كه باعث می شدند نيروی برا حاصل از جريان های گردابی به هنگام انجام مانور در زاويه های حمله بالا بيشتر شود.همچنين با LEX های بزرگتر،پايداری استاتيكی در لبه های آن كاهش می يابد تا بدين ترتيب باعث بهبود شاخص چرخش عمودی و افقی آن می گردد(Pitch).بدين ترتيب شاخص چرخش،از 40 درجه بر ثانيه نيز افزون می گردد و پايداری بسيار بيشتری به هنگام هدايت پرواز بدست می آيد.

در مقايسه با F/A-18 Hornet،مدل F/A-18E/F Super Hornet دارای برد بیشتر،افزودن ضريب امنيت و مرگباری بیشتر و ... است و دارای دهنه بال وسیع تر و ورودی های موتور مستطیلی شکل(در Hornet ورودی ها گرد اند) است و دو پایلون یا جایگاه جنگ افزار اضافی نیز نسبت به هواپیمای F/A-18 Hornet دارد.

Hornet و Super Hornet در کنار تفاوت هایشان،نقطه مشترک های بسیاری دارند:
اویونیک مشابه،صندلی پرتاب شونده،جنگ افزارها و از همه مهمتر سیستم تعمیر و نگهداری مشابه.به ویژه اینکه که در Super Hornet، بسیاری از سیستمهای اویونیک F/A-18C/D استفاده شده است که همگی اینها،باعث کاهش فراوان هزینه های نیروی دریایی آمریکا می گردند.

در Super Hornet همچنين دو جايگاه حمل مهمات باهم یکی شدهاند. اين به معنی افزايش ميزان بارگذاری مهمات به دليل یکی کردن محل بارگذاری انواع جنگ افزارهای هوا به هوا يا هوا به زمين می باشد.
Super Hornet همچنين میتواند انواع مختلفی از جنگ افزار های هوشمند را حمل کند.از جمله اين مهمات ميتوان به جديدترين بمب های هدايت شونده به وسيله ماهواره همچون JDAM و JSOW اشاره کرد.

Super Hornet می تواند 8050 کيلوگرم مهمات را در 11 جایگاه خارجی حمل جنگ افزار بارگذاری نمايد.اين جنگنده دارای راداری مخصوص کار در همه نوع شرایط آب و هوايی است که دارای توانايی رهگيری هدف های هوايی و سيستمی جهت افزايش دقت در پرتاب بمب های عادی يا هدايت شونده است.

دو محل بارگذاری در نوک بال ها،شش جایگاه در زير بال ها برای حمل سوخت يا مهمات و سه جایگاه در زير بدنه برای بارگذاری مهمات یا غلاف های شناسايی(معمولا جایگاه میانی برای تانکر سوخت خارجی است.)
يک تیربار 20 ميليمتری گتلینگ شش لول M61 Vulcan نیز در نوک هواپيما قرار دارد که بنا به خواست خلبان سرعت شلیک 4000 تا 6000 گلوله در دقیه را دارد.

ميزان حمل بارگذاری در Super Hornet به ميزان 4082 کیلوگرم افزايش يافته است و قدرت موتور آن نيز از تراست 79.2 هزار نیوتون به 97.9 هزار نیوتون افزايش يافته است.در اين جنگنده از دو موتور پرقدرت توربوفن F414-GE-400 ساخت کمپانی General Electric استفاده شده است.
ورودی های هوای موتور برای دریافت هوای بیشتر بزرگتر شده اند.
نسبت رانش به وزن این موتورها 0.93 بوده که با پس سوز سرعت این هواپیما به بیش از 1.8 ماخ می رسد.هر یکاز موتور های Super Hornet به یک ژنراتور برای تامین برق هواپیما متصل است.Super Hornet همچنین توانایی سوخت گيری هوايی نیز دارد.

اگرچه در مدل های جديدتر ساخته شده C و D به ميزان كمی از تكنولوژی مدرن استفاده شده است،ولی در مدل های E و F از ابتدا و به طور گسترده از تكنولوژی های نوين استفاده شده و توان دفاعی آن نيز افزايش قابل توجهی يافته است.همچنین صندلی پرتاب شونده ارتفاع صفر-سرعت صفر SGU-6.5 ساخت Martin Baker،ایمنی خلبان را تامین می کند.

Super Hornet از سيستم ديجيتال كنترل پرواز با سيم چهاركاناله بهره می برد و به هنگام وارد آمدن برخی آسيب ها به بدنه در ميدان نبرد، وظيفه درست کردن پرواز را نيز انجام می دهد.

Super Hornet از سیستم MIDS LVT یا MIDS JTRS برای ارتباط و انتقال اطلاعات استفاده میکند.
سيستم هدفیاب پيشرفته جستجوگر فروسرخ نگاه به جلو،ATFLIR(کوتاه شده Advanced Targeting Forward-Looking Infrared)،مدل AN/ASQ-228 ساخت کمپانی Raytheon(پیش از Raytheon کمپانی Hughes)،سيستم اصلی هدفيابی جنگنده های E و F به شمار ميرود که با دوربین تلویزیونی CCD و همچنین گونه ناوبری سیستم فروسرخ نگاه به جلو تکمیل می شود.اين سامانه حسگر الكترو اپتيكال و سامانه هدفگيری ليزری Super Hornet می باشد.اين سيستم همچنين در مدل های قبلی F/A-18 نيز نصب شده است.
غلاف ساخت Hughes،دارای جهت یاب و هدف ياب فروسرخ بسيار دقيق هدف ها ميباشد و از تكنولوژی نسل سوم MWIR اين نوع غلاف ها در آن استفاده شده است كه در ميان هواپيماهای موجود،تكنولوژی بسيار برجسته ای به شمار ميرود.

قسمتهای اويونيک جنگنده Super Hornet تا 90 درصد با Hornet های C و D يكسان است.
کاکپیت Super Hornet مجهز به نمایشگرهای لمسی،یک نمایشگر LCD چند منظوره برای نمایش اطلاعات تاکتیکی و دو نمایشگر تک رنگ است.يک نمايشگر پيشرفته نیز جهت نشان دادن ميزان سوخت موجود نيز در كابين قرار داده شده است.علاوه بر نرم افزار و اویونیک پیشرفته کاکپیت مجهز به نقشه ی دیجیتالی رنگی وعینک چشمی دید در شب نیز بود؛البته نوع Block II Super Hornet مجهز به سایت نشانه گیری متصل به کلاه خلبان نیز است.نور درون كابين و همچنين نمايشگرها و سویيچ های Super Hornet به گونه ای طراحی شده اند كه خلبانان میتواند از دوربين های ديد در شب بدون نگرانی از انعكاس نامطلوب و كوركننده نورهای كابين،بهره ببرند.

سامانه های دفاع الکترونیکی Super Hornet به صورت یکپارچه درون مجموعه ای كه IDECM ناميده می شوند،قرار گرفته اند.اين مجموعه شامل سیستم هایی میباشد که عبارت اند از:

سيستم پادکار(ضد عمل) الكترونيک AN/ALE-47 ساخت شعبه ای از کمپانی BAE Systems در Austin ایالت تگزاس
فريبنده راديويی بسیار پیشرفته AN/ALE-50 ساخت کمپانی Raytheon یا AN/ALE-55 ساخت کمپانی BAE Systems در Austin ایالت تگزاس برای از كار انداختن فرستنده رادار دشمن و خارج ساختن جنگنده از قفل راداری
گيرنده اخطار راداری AN/ALR-67(V)3 ساخت کمپانی Northrop Grumman که شناسایی و اولویت بندی سیگنال های تهدید کننده را بر عهده دارد.
پيش اخطار و محافظ كننده در برابر پارازيت ALQ-165 ASPJ ساخت کمپانی Northrop Grumman
هشدارگر فروسرخ و فرا بنفش نزدیک شدن موشک MAWS
پارازیت انداز AN/ALQ-165 ساخت کمپانی Northrop Grumman یا سیستم پادکار های الکترونیکی یکپارچه AN/ALE-214 ساخت کمپانی BAE Systems در Austin ایالت تگزاس
IEWS،سیستم اطلاعات و الکترونیک میدان نبرد AN/ALQ-12
غلاف SUU-42A/A که توانایی رها سازی انواع Chaff و Flare و طعمه ها و فریب های کششی را دارد نیز توسط این هواپیما قابل استفاده است.

Super Hornet ها به سامانه رهگيری هوايی بر اساس پرتوهای فروسرخ،IRST،مجهز اند كه اساسا سامانه ای Passive(نهان) يا بدون آشكارسازی است،به وسيله سنسور های دوربرد خود،پرتوهای موج بلند فروسرخ را شناسايی می كند.اين سامانه به شكل يک سنسور در قسمت جلويی مخزن سوخت ميانی بدنه CFT نصب میشود.در تاريخ 19 می 2009،كمپانی Lockheed Martin اعلام كرد كه برای ساخت اين سنسور توسط Boeing برگزيده شده است.

سه رادار پيشرفته هوايی ويژه كار در تمام شرايط آب و هوايی AN/APG-65 و AN/APG-73 ابتدا توسط کمپانی Hughes و سپس توسط کمپانی Raytheon و رادار AN/APG-79 از همان ابتدا توسط کمپانی Raytheon جهت نصب بر روی جنگنده های Hornet و Super Hornet طراحی و ساخته شده اند.
Super Hornet تا سال 2007 مجهز به رادار APG-73 ساخت کمپانی Raytheon بود.از سال 2007 رادار APG-79 جایگزین رادار APG-73 ساخت کمپانی Raytheon شد.
این رادار کنترل آتش برد ردیابی هدف های هوایی را افزایش می دهد و قدرت تفکیک بالاتری در حالت هوا به زمین دارد.

هر سه رادار در فركانس 8 تا 12 گيگاهرتز I band كار می كنند و از نوع پالس–داپلر می باشند.برای اين رادارها جهت عمليات هوا به هوا،ضمن وجود توانمندی ديد پايين–شليک پايين،چندين حالت جستجو،رهگيری و شناسايی نيز به کار گرفته شده است.

رادار APG-79،گونه AESA يا اسكن فعال الكترونيكی فازی آرايه ای رادار APG-73 می باشد.امروزه APG-79،رادار اصلی Super Hornet به شمار می رود و APG-73 تا چندی پیش پیش از جاگزینی کامل با APG-79،تنها در شمار اندكی از Super Hornet های اولیه يافت می شد.

رادار APG-79 توانایی تشخیص،هدفگیری و رهگیری هدف های مختلف در حالت های هوا به هوا و هوا به زمین همراه با حالت حفاظت است.این رادار دارای حالت های بسیار زیادی میباشد و از آن جمله میتوان به مواری همچون رادار روزنه ترکیبی،SAR(کوتاه شده Synthetic Aperture Radar)،جستجوی هوایی،رهگیری هوا به هوا،جستجوی سطح دریا، نمایش هدف های متحرک زمینی(MTI) و رهگیری آن ها اشاره نمود.

حالت های هوا به سطح رادار APG-79 عبارت اند از:

1-استفاده از پرتوافكنی داپلر برای شناسايی جسم هایی با لبه های تيز(همچون ساختمان ها)
2-نقشه يابی بر اساس كنارهم گذاری الگوهای يافت شده
3- نقشه يابی مصنوعی از سطح زمين
4- جستجو برای جسم های متحرک و ثابت روی سطح دريا

رادار پیشرفته APG-79 دارای كمترين ميزان آشكارسازی امواج راداری در بين تمامی جنگنده های حال حاضر جهان است.اين امواج باعث افزايش سطح مقطع راداری جنگنده می شوند.اين در حاليست كه Super Hornet همانند F-22 Raptor اساسا يک جنگنده پنهانکار و رادارگریز نيست،ولی سطح مقطع راداری آن به ميزان فراوانی از جنگنده های هم نسل و نسل پيشين كوچكتر است.

پوشش روی رادار APG-79،بر خلاف دیگر جنگنده ها به جای اينكه به سمت راست باز شود،به سمت جلو می لغزد و اين طراحی به دليل محدودیت فضا بر روی عرشه ناوهای هواپيمابر است.

این رادار دارای یک گیرنده 4 کانال فعال میباشد که میتواند با پوشش یک پهنای باند وسیع،حجم بزرگی از امواج الکترونیکی را در بردهای بسیار زیاد دریافت نماید.این قابلیت در عملیات های هوا به هوا و هوا به زمین بسیار مورد استفاده قرار میگیرد

رادار APG-79 توانمندی رهگيری و نظارت مداوم هدف های هوايی را دارد و اين ويژگی به دليل استفاده از آنتن هايی با تكنولوژی Solid-State بدست آمده است.اين توانايی باعث اعتماد بيشتر و كاهش فراوان هزينه های نگهداری آن نسبت به رادارهای قديمی می شود.

كابين عقب و جلو در F/A-18F Super Hornet،ضمن اينكه هدف های كاملا گوناگون زمينی را زيرنظر دارند،مراقب جنگنده های دشمن نيز هستند.

رادار اسکن فعال الکترونیکی APG-79 چندین برتری بسیار مهم و بی همتا به Super Hornet می بخشد.این رادار با استفاده از وضعیت Multiple توانای رهگیری هم زمان هدف های هوایی و سطحی را دارا میباشد و این موضوع باعث افزایش قدرت دفاعی و تهاجمی بر علیه تهدید های هوایی و زمینی بطور هم زمان میگردد.این رادار،کیفیت بسیار بالایی را با نقشه سازی سطح زمین برای هدف های بسیار دوردست در اختیار می گذارد.همچنین به راحتی هدف های بسیار کوچک را نیز شناسایی میکند؛هدف هایی همچون موشک های شلیک شده.این رادار،هدف های هوایی را در فاصله هایی بسیار دورتر از برد موشک هایی همچون AIM-120 AMRAAM شناسایی میکند.

رادار APG-79 با تمامی جنگ افزارهای موجود برای Hornet و Super Hornet سازگاری كامل دارد،ضمن اينكه توانايی شليک موشک مدرن و بسیار مرگبار AIM-120 AMRAAM را دارد،میاواند همزمان چندين موشک AIM-120 AMRAAM را به سمت هدف های گوناگون كه در پهنای افق و در ارتفاع های بالا و پايين پراكنده شده اند،هدايت كند.
آزمون های رسمی رادار APG-79 كه OPEVAL(کوتاه شده Operation Evaluation) نامیده میشود،در دسامبر 2006 كامل گشته و تا پايان ژانويه 2007،شمار 28 Super Hornet به اين رادار مجهز شدند.تا پايان جولای 2008،كمپانی Raytheon،تعداد 100 دستگاه رادار APG-79 را به نيروی دريايی آمریکا تحويل داد و در سوم جون 2008،نيروی دريايی، نخستين هواپيمای جنگ الكترونيک Super Hornet به نام EA-18G Growler با رادار APG-79 را دريافت نمود.پس از آن نيروی دريايی آمریکا 400 دستگاه از اين رادار را دريافت كرد.

F/A-18F مجهز به غلاف شناسایی چند کاره SHARP بوده که جایگزین گونه ی TARPS(کوتاه شده Tactical Airborne Reconnaissance Pod System) هواپیمای F-14 است.
SHARP(کوتاه شده Share Reconnaissance Pod) سيستمی است بسيار با كيفيت و ديجيتال جهت انجام شناسايی هوايی در روز و شب و تمامی شرايط آب و هوايی.

البته فقط Super Hornet های دو سرنشینه،یعنی مدل F ناوهای هواپیمابر (USS Nimitz (CVN-68 و (USS Kitty Hawk (CV-63 به این غلاف ها مجهز شدند.

در سال 2007،نیروی هوایی سلطنتی استرالیا که از مدت ها پیش به دنبال جایگزینی برای بمب افکن های قدیمی F-111 Aardvark خود می گشت،اقدام به خرید 30 فروند Super Hornet دو نفره نمود و نخستین F/A-18F خود را در مارچ 2010 به خدمت گرفت.تا آپریل 2011 تعداد 500 فروند Super Hornet تولید شده که قرار است تا زمان به ورود خدمت کامل جنگنده های رادارگریز F-35 Lightning II CATOBAR همچنان در خدمت باقی بمانند.

کمپانی Boeing در اوایل سال 2008 برآن شد با همکاری ارتش استرالیا، نسل سوم Super Hornet را با درنظر گرفتن ویژگی های رادارگریزی و برد پرواز افزایش یافته طراحی کرده و بسازد.این سوپر جنگنده از نسل 4.75 است و قرار است تا سال 2024،یعنی سال ورود جنگنده های نسل ششم،همچنان در خدمت باقی بماند.همچنین بهبود کارکرد موتورهای F414-GE-400 برای پایداری بیشتر در برابر برخورد اشیا خارجی و مصرف سوخت کمتر در سال 2009 کلید خورد.افزایش کشش موتور به میزان 20 درصد نیز در دستور کار قرار دارد.

كاهش سطح مقطع راداری امكان ادامه حيات برای Super Hornet دست كم تا 11 سال آينده،ويژگی بسيار مهمی است.نيروی دريايی آمریکا برنامه ای به نام Balanced Approach را جهت پايداری طرح Super Hornet در گذر زمان آغاز كرده است.اين بدان معنی است كه نيروی دريايی چندان به تكنولوژی پنهانكاری از رادار تكيه ندارد و تمامی فاكتورها را درنظر گرفته است.يعنی در كنار پنهانكاری،به فاکتور هایی همچون سامانه های پيشرفته جنگ الكترونيک،كاهش آسيب پذيری بالستيک،بكارگيری جنگ افزارهای دورپرتاب و تاكتيک های ابتكاری در نظر گرفته می شود كه همگی باعث ايمنی بيشتر خدمه جنگنده می گردند.
ميزان سطح مقطع راداری(RCS) جنگنده Super Hornet در تمامی نماها كاهش داده شده است،به ويژه در نمای جلو و عقب.طرح تازه ورودی هوای موتورها،باعث كاهش سطح مقطع راداری از روبرو می گردد. چيدمان لبه های LEX مربوط به ورودی هوای موتور نيز به گونه ای كار شده تا از پراكندن امواج راديويی به دور و بر جلوگيری كند.قسمت های ثابت فن موتور،امواج رادار دشمن را به درون تونل بين دو موتور بازتاب می كند و قسمت های چرخنده موتور،امواج رادار را منحرف می سازند.

یکی از بهینه سازی های انجام شده در کابین Super Hornet،به کار گیری سامانه چند کاره سخنگو و هدفياب،JHMCS(کوتاه شده Joint Helmet-Mounted Cueing System) در داخل کلاه خلبان می باشد که نخستین بار در تاریخ 18 می 2007 بر روی Super Hornet های اسکادران VFA-213 Black Lions در پایگاه هوایی نیروی دریایی Oceana در ویرجینیا نصب گردید.این سامانه كه در گونه F بر روی هر دو کابین قرار میگیرد،چندين نياز و آگاهی همچون هدفگيری درست و بجای موشک گرماياب AIM-9X Sidewinder در زاويه كاملا بسته را بدون نياز به گردش جنگنده دور محور عرضی به سمت هدف،به خدمه گوشزد می نمايد.
به هنگام عمليات های شبانه،تصوير های بدست از سامانه های FLIR و IRST و همچنین دیگر پارامترهای پروازی و ماموریتی همچون موقعیت هدف و کارایی هواپیما بر روی نمايشگر JHMCS كه درون كلاه خلبان قرار دارد،پديدار می شود كه البته در چنين عمليات هايی،بهره گيری از دوربین دید در شب به همراه سامانه JHMCS يک نياز كليدی جهت موفقيت عمليات است.يكپارچگی اين سامانه با موشک AIM-9X Sidewinder كه دارای جستجوگر كانونی و سيستم تغيير بردار رانش در قسمت راكت می باشد،از اين گونه Sidewinder،يک جنگ افزار بسيار كارآمد برای Dogfight(نبردهای نزديک هوايی) ساخته است.سامانه JHMCS اين امكان را برای خلبان Super Hornet فراهم می سازد تا بدون نياز به گردش،تنها با چرخاندن كلاه خلبانيش،تا 80 درجه نسبت به محل دماغه هواپيما،موشک را به سمت هدف شليک نمايد، در واقع تنها با یک نگاه وی به سوی هدف،آن را توسط تجهیزات راداری قفل و در صورت نیاز اقدام به شلیک جنگ افزار نماید.در واقع کافیست تا خلبان سر خود را به سوی هدف کج نماید تا جنگ افزار مسقیما آن را هدفگیری نمایند.این سیستم میتواند خلبان را در طول درگیری نزدیک با دشمن و مانورهای شدید به فشارهای بسیار بالای G یاری نماید.

بر خلاف Hornet،کمپانی McDonnell Douglas(پیش از خریداری شدندش توسط Boeing) هواپیمای Super Hornet را به گونه ای طراحی کرده است که بتواند نقش یک تانکر سوخترسان،ARS،را بازی کند.بدین ترتیب پس از بازنشسته شدن هواپیماهای قدیمی S-3B Viking و KA-6D Intruder که با انجام برخی دگرگونی ها،نقش تانکر را در نیروی دریایی داشتند،Super Hornet جای آنها را به راحتی پر کرد.
مخزن میانی تا 330 گالن آمریکایی(1200 لیتر) سوخت را به وسیله لوله خرطومی شکل انتقال می دهد. در کنار مخزن میانی،چهار مخزن خارجی هریک به ظرفیت 480 گالن آمریکایی(1800 لیتر) و مخزن های داخلی همگی با هم کل سوخت Super Hornet تانکر را شامل می شوند.در هر ناو هواپیمابر 4 یا 5 Super Hornet وظیفه سوخت رسانی دارند.

Super Hornet فرصت حضور در جنگ را نیز داشته و بدين ترتيب كاستی های آن در چنين موقعيت هايی آشكار و برطرف شده اند.
نخستين يگان از جنگنده های Super Hornet كه در جنگ شركت کردند،اسكادران VFA-115 Eagles از پایگاه هوایی نیروی دریایی Naval Air Station Lemoore از ایالت کالیفرنیا بود كه در ششم نوامبر 2002 دو جنگنده بمب افكن F/A-18E Super Hornet از اين يگان در پاسخ به واكنش دشمن،در يک عمليات ضربتی در منطقه پرواز ممنوع در جنوب عراق وارد كارزار شدند.آنها دو بمب هوا به زمين را به سمت مركز فرماندهی پدافند هوايی در الكوت و يک ساختمان در پايگاه الطليل رها کردند.با انجام اين عمليات،نخستين بار اين امكان فراهم شد تا بمب 2000 پوندی(907 کیلوگرمی) هدايت شونده ماهواره ای JDAM توسط Super Hornet پرتاب گردد.

در جريان عمليات آزادسازی عراق در سال 2003،اسكادران های VFA-14 Tophatters و VFA-41 Black Aces و VFA-115 Eagles که هر 3سه از پایگاه هوایی نیروی دریایی Naval Air Station Lemoore از ایالت کالیفرنیا هستند،به وسيله جنگنده های Super Hornet،عمليات های پشتيبانی نزديک هوايی(CAS)،شكستن پدافند هوايی عراق(SEAD)،
پيش آگاهی(FAC) و سوختگير رسانی هوايی انجام دادند.
در هشتم سپتامبر 2006،جنگنده هاي Super Hornet اسكادران VFA-211 Fighting Checkmates از پایگاه هوایی Naval Air Station Oceana از ایالت ویرجینیا با استفاده از بمب های هدايت ليزری GBU-12 و GBU-38 به مقرهای گروه تروریستی طالبان در غرب و شمال غرب قندهار حمله كردند.

در بين سال های 2006 تا 2007،جنگنده های Super Hornet اسكادران VFA-103 Jolly Rogers که پایگاه اصلی آنها پایگاه هوایی نیروی دریایی Naval Air Station Oceana در ویرجینیا میباشد،از روی ناو هواپيمابر
(USS Dwight D. Eisenhower (CVN-69 در چندين ماموريت جنگی بر فراز عراق و سومالی شركت جستند.همزمان اسكادران های VFA-131 Wildcats و VFA-83 Rampagers که هر دو از از پایگاه هوایی نیروی دریایی Naval Air Station Oceana در ویرجینیا هستند،140 بمب هدايت شونده بسيار دقيق بر روی 70 هدف پرتاب نمودند.

تا اكتبر 2008،نيروی دريايی آمریکا شمار 367 جنگنده Super Hornet را در خدمت داشت.همچنين با انجام برخی بهينه سازی ها،عمر خدمتی Super Hornet در نيروی دريايی آمریکا به 10000 ساعت رسيده است كه در برابر عمر 2400 ساعتی MiG-29K در نيروی دريايی روسيه،بسيار قابل توجه و ارزشمند است.

مدل F/A-18F Super Hornet قابلیت بروز رسانی به مدل F-Plus را دارد که این مدل از F/A-18F سنگین تر و 9 میلیون دلار آمریکا گران تر است.

استراليا كه يكی از مشتريان جهانی F-35 بود،با طولانی شدن زمان ورود به خدمت اين جنگنده،تصميم گرفت 24 فروند جنگنده Super Hornet از سری Block I را تا زمان آماده شدن F-35 ها به خدمت گيرد و جايگزين بمب افكن های قديمی F-111 Aardvark خود نمايد.اما اين خريد در استراليا باعث بحث و جدل های فراوانی در بين نظاميان ارشد و سناتورهای استراليا گرديد.آنها استدلال می كردند پرداخت هزينه بسيار گزاف 6 میلیارد دلار استرالیا برای خريد 24 جنگنده در نقش مقطعی تا زمان آماده شدن F-35 منطقی نيست و اصولا بمب افكن های F-111 Aardvark می توانستند تا سال 2020 همچنان در خدمت باقی بمانند،با این وجود،ضمن آنكه F-111 ها بمب افكن های بسيار توانمندی بودند و برد عملياتی زیادی نيز داشتند،در سال 2010 از خدمت در نیروی هوایی سلطنتی استرالیا بازنسته شدند و Super Hornet ها به استرالیا رفتند.
استرالیا،تنها دارنده خارجی Super Hornet است.

ویژگی های Super Hornet

کشور سازنده:آمریکا
کمپانی سازنده:در ابتدا McDonnell Douglas،پس از خریداری شدند توسط Boeing در در 1 آگوست 1997،این طرح به Boeing رسید
تاریخ اولین پرواز:29 نوامبر 1995
تاریخ معرفی:1999
هزینه پروژه:48.09 میلیارد دلار آمریکا
قیمت هر کدام:66.9 میلیون دلار آمریکا
تعداد خدمه:1 نفر در مدل E و 2 نفر در مدل F
درازا:18.31 متر
فاصله بین 2 سر بال از یکدیگر:13.62 متر
بلندی:4.88 متر
مساحت بال:46.5 مترمربع
وزن خود هواپیما:14552 کیلوگرم
وزن بارگذاری شده:21320 کیلوگرم
بیشینه وزن هنگام برخاستن:29937 کیلوگرم
موتور:2 عدد موتور توربوفن F414-GE-400 ساخت General Electric،هرکدام با تراست(قدرت پیشران موتوری) 62.3 هزار نیوتون بدون پس سوز و 97.9 هزار نیوتون با پس سوز
نسبت تراست به وزن:0.93
ظرفیت باک سوخت داخلی:14400 پوند(6780 کیلوگرم) در مدل E و 13550 پوند(6354 کیلوگرم) در مدل F
ظرفیت مخزن سوخت خارجی:5 تانک 480 گالن آمریکایی(1800 لیتری) یا 3 تانک 330 گالن آمریکایی(1200 لیتری)
بیشینه سرعت:بیش از 1.8 ماخ
رنج عملیاتی:2346 کیلومتر با 2 موشک AIM-9 Sidewinder
رنج درگیری:722 کیلومتر برای عملیات دفاعی
رنج عبور: 3330 کیلومتر
ارتفاع پرواز:بیش از 15000 متر
سرعت بالا رفتن:228 متر بر ثانیه


جنگ افزار ها:

یک توپ 20 میلیمتری گتلینگ شش لول M61 Vulcan با 580 گلوله و با سرعت شلیک 4000 تا 6000 گلوله در دقیقه

درای 11 جایگاه حما مهمات،دو محل بارگذاری در نوک بال ها،شش جایگاه در زير بال ها برای حمل سوخت يا مهمات و سه جایگاه در زير بدنه برای بارگذاری مهمات یا غلاف های شناسايی(معمولا جایگاه میانی برای تانکر سوخت خارجی است)
هر جایگاه قابلیت نصب کرن غلاف چند موشکی را دارد.

موشک های هوا به هوا:
4 موشک AIM-9 Sidewinder یا 4 موشک AIM-120 AMRAAM و 2 موشک AIM-7 Sparrow یا 6 موشک AIM-120 AMRAAM

موشک های هوا به سطح:
AGM-65 Maverick
SLAM-ER
AGM-88 HARM
AGM-154 JSOW
موشک ضد کشتی AGM-84 Harpoon

بمب ها:
بمب های هدایت شونده ماهواره ای JDAM
بمب های هدایت لیزری Paveway
بمب های غیر هدایتی سقوط آزادی سری Mk 80
بمب خوشه ای CBU-87
بمب های ضد تانک و نفر مین گذار CBU-78 Gator
بمب های خوشه ای مجهز به فیوز سنسور دار CBU-97
بمب خوشه ای ضد تانک CBU-100
بمب خوشه ای ضد تانک Mk 20 Rockeye II
بمب های گلایدری AGM-154 JSOW



[تصویر:  10.jpg]

EA-18G Growler

جنگ الکترونیک یکی از مهمترین عنصر های نبردهای امروز دنیاست،تا جایی که اگر میدان نبرد را زمین فوتبال تصور کنیم،هواپیما های جنگ الکترونیک نقشی همانند هافبک های دفاعی خواهد داشت که با فراهم کردن پشتیبانی،آرامش لازم را برای دروازه بان و خط حمله تیمشان فراهم می کند.وظیفه اصلی هواپیماهای ویژه جنگ الکترونیک همچون EA-18G Growler باز کردن مسیری امن بر فراز منطقه های تحت پوشش پدافند هوایی برای تیم تهاجمی شامل جنگنده و بمب افکن هاست.

این هواپیماهای ویژه در حقیقت گونه های سفارشی تولید شده بر اساس جنگنده های اصلی،اما به صورت اختصاصی مجهز به تجهیزات مورد نیاز جنگ الکترونیک هستند.برای سال ها هواپیماهای آمریکایی همچون EA-6B Prowler و EA-111A Raven به عنوان مهمترین جنگنده های ویژه دفاع و تهاجم الکترونیکی شناخته می شدند.جت هایی که تقریبا در بیشتر نبردهای 25 سال گذشته با سرکوب پدافند هوایی نقشی پررنگ داشتند.

EA-18G Growler یک نمونه هواپیمای حمله الکترونیکی هوابرد،AEA (کوتاه شده Airborne Electronic Attack) با قابلیت برخاستن از روی عرشه ناورهای هواپیمابر و پایگاه های زمینی میباشد.
Growler بطور اختصاصی جهت جایگزین شدن با هواپیماهای EA-6B Prowler نیروی دریایی آمریکا و بر پایه بهسازی و به روز رسانی سیستم های پادکار الکترونیکی ICAP-3 که برای هواپیمای Prowler توسعه یافته بود طراحی شده است.EA-6B Prowler در سال 1971 وارد خدمت گردیدند و هم اکنون عمر مفید و عملیاتی آنها رو به پایان میباشد.

Growler بر اساس هواپیمای دوسرنشینه F/A-18F Super Hornet ساخته شده است که مدت ها به عنوان ستون حمله هوایی در نیروی دریایی آمریکا فعالیت نموده است.وظیفه اصلی این هواپیما در حمله های الکترونیکی ،EA(کوتاه شده Electronic Attack)،و سرکوب پدافند هوایی دشمن به ویژه در اولین لحظه های حمله و آغاز جنگ تعریف شده است.Growler دارای 9 جایگاه بارگذاری جنگ افزار میباشد که بطور مشترک جهت نصب تجهیزات اخلالگر و همچنین جنگ افزار های دفاعی و تهاجمی مورد استفاده قرار میگیرند.چیدمان استفاده از تجهیزات متفاوت با توجه به نوع متعارف و یا غیر متعارف ماموریت های پیش رو متغیر است.

در دسامبر سال 2003،نیروی دریایی آمریکا یک قرارداد توسعه و اثبات عملکرد سیستم،SSD(کوتاه شده System Development and Demonstration) با مدت اعتبار 5 سال را ارائه داد.در نهایت قرارداد تولید اولین مجموعه 4 فروندی از این نمونه در جولای 2006 بسته شد و Growler موفق شد اولین پرواز آزمایشی خود را در 15 آگوست همان سال با موفقیت به انجام برساند.این نتیجه های موفقیت آمیز منجر به تحویل اولین و دومین هواپیمای آزمایشی در ماه های سپتامبر و نوامبر سال 2006 به نیروی دریایی گردید و در ادامه این روند،نخستین نمونه تولید شده در سپتامبر سال 2007 تحویل داده شد.نخستین هواپیمای عملیاتی در جون سال 2008 به پایگاه هوایی Whidbey Island نیروی دریایی در واشنگتن،پایگاه اصلی ناوگان EA-18G Growler ها،تحویل شد و نخستین آزمایش های ارزیابی عملیات نیز در ماه اکتبر همان سال بر روی عرشه ناو هواپیمابر (USS John C. Stennis (CVN-74 انجام گردید.بر اساس برنامه SDD پنج ساله،نخستین مرحله های ارزیابی عملکرد Growler باید در اواخر سال 2009 و هم زمان با عملیاتی شدن اولین اسکادران حمله الکترونیکی EA-18G از مجموع 10 اسکادران برنامه ریزی شده،انجام میشد.
تا کنون 96 فروند تحویل نیروی دریایی شده است که به زودی به 114 فروند در 14 اسکادران میرسد.

این هواپیما پس از ورود به خدمت،توانا به انجام طیف وسیعی از عملیات های هوایی همچون:
پشتیبانی هم زمان از اختلال های الکترونیکی و پارازیت اندازی و اخلال گری به همراه قابلیت شناسایی جایگیری های دشمن و تهاجم به سوی آنها میباشد.
دفتر PMA-265 در مرکز فرماندهی سیستم های هوایی نیروی دریایی آمریکا به عنوان مسئول و مدیر برنامه ریزی جنگنده های EA-18G فعالیت میکند.همچنین کمپانی Boeing به عنوان پیمانکار اصلی و مسئول یکپارچه سازی جنگ افزار های EA-18G Growler ها است و در این بین کمپانی Northrop Grumman نیز به عنوان پیمانکار فرعی،مسئولیت نگهداری و یکپارچه سازی سامانه های جنگ الکترونیکی را بر عهده دارد.

کابین Growler دارای 2 صندلی میباشد که یکی از آنها مخصوص خلبان در جلو و دیگری مخصوص افسر عملیات جنگ افزارهای الکترونیکی در عقب است.کابین افسر جنگ الکترونیک مجهز به یک صفحه نمایشگر لمسی و LCD جهت کنترل سیستم های عملیاتی میباشد.در کنار این صفحه،یک عدد نمایشگر اطلاعات تاکتیکی و تماما رنگی با اندازه 23×203 میلیمتر به همراه دو نمایشگر LCD و چند منظوره دیگر با اندازه 127×127 میلیمتر به چشم میخورند.این نمایشگر ها توانایی نمایش اطلاعات نقشه های تاکتیکی پرواز و موقعیت هواپیما،TAMMAC(کوتاه شده Tactical aircraft moving map capability)،را نیز دارا میباشند. این هواپیما همچنین مجهز به جوی استیک HOTAS(کوتاه شده Hands-On Throttle And Stick) و سیستم کاملا دیجیتال پرواز با سیم،FBW،میباشد.
در جوی استیک HOTAS بیشتر سوییچ و کلیدهای های پروازی بر روی Stick و دسته گاز هواپیما تعبیه میشوند تا خلبان جهت بکارگیری آنها نیازی به برداشتن دست خود از روی جوی استیک نداشته باشد.

کلاه خلبان Growler از نوع JHMCS و مجهز به سامانه های دید در شب، هدفگیری خودکار،کنترل هوشمند هواپیما در Dogfight(نبردهای نزدیک) با توجه به زاویه دید خلبان و ... میباشد.

EA-18G دارای قابلیت های بسیار پیشرفته در زمینه حمله های الکترونیکی هوابرد میباشد که توسط Northrop Grumman توسعه یافته اند.همچنین این هواپیما مانند دیگر نمونه های Super Hornet نیروی دریایی،دارای قابلیت های پیشرفته تهاجمی در بخش جنگ افزار های پیشرفته،رادار،حسگرها و تجهیزات ارتباطی نوین میباشد.نمونه های Block 1 این هواپیما تا 5 غلاف اخلالگر امواج راداری AN/ALQ-99 ساخت کمپانی EDO Corporation که هر کدام در دماغه خود دارای یک ژنراتور بادی هستند،به همراه یک سيستم هدفیاب پيشرفته AN/ALQ-218(V)2 ساخت کمپانی Northrop Grumman و یک سامانه AN/ALQ-227 جهت اقدام های متقابل بر روی شبکه های ارتباطی،CCS(کوتاه شده Communications Countermeasures System) ساخت Raytheon دارا میباشد که همگی آنها در جایگاه های پیشین جنگ افزار های F/A-18 Hornet نصب شده اند.غلاف های AN/ALQ-99 مورد استفاده در Growler Block 1 با قابلیت اخلال شدید بر روی فرستنده های راداری هستند.گیرنده این سامانه بر روی دم هواپیما نصب شده است.سیستم هدفیابی AN/ALQ-218(V)2 نیز در قسمت توپ نصب میشود.
اما نمونه های Growler Block 2 دارای رادار چند حالته AN/APG-79 با قابلیت تشخیص غیر فعال و سرکوب فعال راداری،Active Radar Suppression،به عنوان یک قابلیت اختلال فعال بر روی رادارهای دشمن میباشند که توسط 2 سامانه ALQ-218(V)2 در نقش گیرنده و هشداردهنده دیجیتال امواج راداری و AN/ALE-47 به عنوان درگاه اقدامات متقابل بر علیه تهدید های موشکی تکمیل میگردند.
یک ترمینال پیشرفته تاکتیکی چند ماموریتی(MATT) و یک خط ارتباط ماهواره ای SATCOM نیز در Growler وجود دارد.

گیرنده های AN/ALQ-218(V)2 را میتوان نمونه ای پیشرفته تر بر اساس سیستم های ICAP III و مورد استفاده در هواپیماهای EA-6B Prowler نیروی دریایی آمریکا دانست.آنتن های گیرنده این رادار در بخش های مختلفی از هواپیما همچون دو طرف دماغه،روی جایگاه موتورها،نوک بال ها و قسمت میانی کابین و بدنه نصب گردیده اند و میتوانند یک زاویه آزیموت 360 درجه را پوشش دهند.سیستم اقدام های متقابل غیر فعال و Passive این مجموعه،میتواند به تشخیص تهدید ها،شناسایی و همچنین تعیین موقعیت مکانی آنها بپردازد.سیستم تامین اقدام های متقابل AN/ALE-47 نیز توسط شاخه یکپارچه سازی سامانه های الکترونیکی کمپانی BAE Systems در Austin تگزاس تولید میشود.

این هواپیما بطور اختصاصی مسلح به موشک های میانبرد هوا به هوا بسیار مرگبار و پیشرفته AIM-120 AMRAAM به همراه نمونه های ضد امواج راداری و سرعت بالای AGM-88 HARM میباشد.در ماموریت های صرفا شناسایی،این هواپیما تنها 2 موشک AIM-120 AMRAAM را به منظور دفاع از خود در مقابل تهدید های احتمالی حمل مینماید.اما در ماموریت های اخلال هم زمان و پشتیبانی از جنگنده های مهاجم، Growler به 2 عدد موشک AGM-88 HARM و 2 عدد AIM-120 AMRAAM مجهز میگردد.در ماموریت های تهاجمی میتوان Growler را به 2 AGM-88 HARM و 2 AGM-154 JSOW(فقط نمونه های Block 2) و 2 AIM-120 AMRAAM مجهز نمود.نمونه های Block 2 این توانایی را دارند تا در طول انجام Jamming فعال بر روی شبکه های فرستنده،کلیه اطلاعات تاکتیکی در خصوص هدف ها را برای دیگر واحدهای هوایی و زمینی ارسال نمایند تا دیگر اقدام های تهاجمی توسط آنها انجام شود.

هواپیمای EA-18G Growler برگرفته شده از نمونه F/A-18F Super Hornet میباشد که در بخش ساختار بدنه دچار تغییر هایی گردیده است و همچنین برخی سیستم های الکتریکی و الکترونیکی برای ماموریت ها،بر روی آن نصب گردیده اند.مجموع این تغییر ها بیش از 800 تا 1500 کیلوگرم بر وزن خالص آن افزوده اند.یکی از شاخص ترین ویژگی های دگرگونی های EA-18 Growler در تعویض جاگاه های موشک ها در نوک بال های Super Hornet و حایگزینی با گیرنده های راداری و حذف توپ 20 میلیمتری گتلینگ شش لول M61 Vulcan میباشد.همچنین استفاده هم زمان از چندین غلاف جنگ الکترونیک و جنگ افزار های ضد رادار از دیگر قابلیت های این نمونه میباشند.در ساختار بال این هواپیما از تیرک های ترکیبی و ساخته شده از آلیاژهای سبک گرافیت دارای کشش و مقاومت بالا استفاده شده است که توسط صفحه ها و درب های ساخته شده از Epoxy پوشش داده شده اند.پیمانکار اصلی ساخت قسمت های مرکزی و عقب بدنه،کمپانی Northrop Grumman میباشد و ساخت بخش هایی همچون سازه مرکزی،صفحه های پشت بدنه، سکان افقی،لبه ها فرار(Flap)،صفحه های افزایش دهنده زاویه حمله، سکان و ترمزهای هوایی بر عهده EADS CASA قرار دارد.ارابه های فرود این هواپیما دارای قابلیت جمع شوندگی و همراه با آرایش 3 چرخ میباشند. چرخ های اصلی ساخت کمپانی Menasco و تنها دارای یک تایر بر روی هر محور میباشند و میتوانند با زاویه 90 درجه به داخل جایگاه موتور جمع شوند.چرخ دماغه دارای 2 عدد تایر بر روی یک محور است و توسط کمپانی Messier-Dowty ساخته میشود. همچنین این چرخ مجهز به گیره نگه دارنده Catapult جهت برخاست از روی ناوهای هواپیمابر است که در بخش تحتانی بدنه قرار دارد.

Growler دارای 2 عدد موتور توربوفن F414-GE-400 و دارای پس سوز ساخت کمپانی General Electric میباشد که هریک از آنها توانایی تولید 63 هزار نیوتون تراست بدون پس سوز و 98 هزار نیوتون تراست با پس سوز میباشند.همچنین یک دیوارتیتانیومی جایگاه قرارگیری این موتورها را از ساختار اصلی بدنه جدا میکند.هر یک از موتور ها همانند موتور های Super Hornet به یک ژنراتور متصل است.Growler توانایی سوخت گیری هوایی نیز دارد.


ویژگی های Growler

کشور سازنده:آمریکا
کمپانی های سازنده:Boeing
اولین پرواز:15 آگوست 2006
تعداد تولید شده:96
قیمت هرکدام:68.2 میلیون دلار آمریکا
تعداد خدمه:2
درازا:18.31 متر
فاصله 2 سر بال:13.62 متر
بلندی:4.88 متر
مساحت بال:46.5 متر مربع
وزن خود هواپیما:15011 کیلوگرم
وزن با تجهیزات:21772 کیلوگرم
بیشینه وزن هنگام برخاستن:29964 کیلوگرم
موتور:2 موتور توربوفن F414-GE-400 ساخت General Electric،هرکدام با تراست(قدرت پیشران موتوری) 62.3 هزار نیوتون بدون پس سوز و بیش از 97.9 هزار نیوتون با پس سوز
نسبت تراست به وزن:0.93
ظرفیت باک سوخت داخلی:13940 پوند(6323 کیلوگرم)
ظرفیت مخزن سوخت خارجی:3 تانک 480 گالن آمریکایی(4420 کیلوگرم)
بیشینه سرعت:1.8 ماخ
رنج عملیاتی:2346 کیلومتر با 2 موشک AIM-9 Sidewinder
رنج درگیری:722 کیلومتر برای عملیات جنگ الکترونیک
رنج عبور: 3330 کیلومتر
ارتفاع پرواز:15000 متر


جنگ افزار ها:

9 جایگاه حمل جنگ افزار معمولی و جنگ افزار های الکترونیکی
6 جایگاه زیر 2 بال(زیر هر بال 3 جایگاه)،3 جایگاه زیر بدنه.
هر جایگاه قابلیت نصب کرن جایگاه چند موشکی را دارد.(به این معنی که در یک جایگاه،2 موشک،مثلا دو AIM-120 AMRAAM،نصب میشوند)

توانایی حمل 2 جایگاه چند موشکی برای موشک هوا به هوای بسیار مرگبار AIM-120 AMRAAM برای دفاع از خود و 2 موشک ضد رادار سرعت بالای AGM-88 HARM

توانایی حمل 2 موشک موشک ضد رادار سرعت بالای AGM-88 HARM و 2 بمب گلایدری AGM-154 JSOW

کامل ترین و دقیق ترین نوشتار به پارسی که تاکنون درباره "F/A-18 Hornet" در اینترنت دیده اید

منبع:برگه اســــلحـــه های بـــرتــــر در فی3 Bوک

امتیاز ویرایش،گرد آوری،ترجمه و نگارش متعلق به برگه اســــلحـــه های بـــرتــــر در فی3 Bوک و وبسایت Rifles.ir میباشد.
به ما در فی3 bوک بپیوندید
ادمین رپتور از اســــلحـــه های بـــرتــــر


[تصویر:  08823259472779864009.jpg]
(آخرین ویرایش در این ارسال: ۵-۱۲-۱۳۹۲ ۰۶:۴۱ عصر، توسط raptor.)
۵-۱۲-۱۳۹۲ ۰۶:۰۵ عصر
یافتن تمامی ارسال‌های این کاربر نقل قول این ارسال در یک پاسخ
 سپاس شده توسط mr.x ، rifles ، amiremadi
ارسال پاسخ 


پرش به انجمن:


کاربرانِ درحال بازدید از این موضوع: 1 مهمان

 انتخاب پوسته: